حدیث دربارهباب در بيان مستضعف

عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ، عَنْ أَبِي الْمَغْرَاءِ، عَنْ أَبِي بَصِيرٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«مَنْ عَرَفَ اخْتِلَافَ النَّاسِ فَلَيْسَ بِمُسْتَضْعَفٍ».

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از ابو المغرا، از ابو بصير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«هر كه اختلاف مردم را بشناسد، مستضعف نيست».

کلیدواژه‌ها ادامه کتاب ایمان وکفر باب در بیان مستضعف

احادیث دیگر این موضوع

على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى، از يونس، از بعضى از اصحاب خويش، از زراره روايت كرده است كه گفت: امام محمد باقر عليه السلام را سؤال كردم از مستضعف. فرمود كه:«مستضعف كسى است كه استطاعت نداشته باشد چاره اى را به سوى كفر كه كافر شود، و راهى را به سوى ايمان نمى يابد، نمى تواند كه ايمان بياورد، و نمى تواند كه كافر شود؛ پس ايشان كودكانند، و كسانى كه از مردان و زنان بر مثل عقل هاى كودكان باشند، قلم تكليف از ايشان برداشته شده است».

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از جميل، از زراره، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«مستضعفان آنانند كه چاره اى را نمى توانند و راهى را نمى يابند». و فرمود كه: «چاره اى را به سوى ايمان نمى توانند، و كافر نمى شوند. و ايشان كودكانند، و امثال عقل هاى كودكان از مردان و زنان».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از سهل بن زياد، از ابن محبوب، از ابن رئاب، از زراره كه گفت: امام محمد باقر عليه السلام را سؤال كردم از مستضعف. فرمود كه:«مستضعف كسى است كه چاره اى را نمى تواند كه به واسطه آن كفر را از خود دفع كند، و نه آنكه به سبب آن به سوى ايمان راه يابد، نمى تواند كه مؤمن شود، و نه آنكه كافر شود». و فرمود كه: «ايشان كودكانند، و كسانى كه از مردان و زنان بر مثل عقل هاى كودكان باشند».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن حكم، از عبد اللّه بن جندب، از سفيان بن سمط بجلى روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: چه مى فرمايى در باب مستضعفان؟ پس به من فرمود ـ در حالى كه شباهت داشت به كسى كه ترسان باشد ـ كه:«شما يك كس را وا گذاشتيد كه مستضعف باشد؟ و كجايند مستضعفان؟ پس به خدا سوگند كه زنان نوجوان رفتند در پرده هاى خويش با اين امر، و صاحبان مشك ها در راه مدينه و (كوچه آن)، يكديگر را به آن، حديث كردند».

از او، از احمد بن محمد، از حسين بن سعيد، از فضالة بن ايّوب، از عمر بن ابان روايت است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام را سؤال كردم از مستضعفان. فرمود كه:«ايشان اهل ولايت اند». عرض كردم: چه ولايت؟ فرمود كه: «آگاه باش! كه آن ولايت، ولايت در دين نيست، وليكن آن ولايت، ولايتى است كه در مناكحه و موارثه و مخالطه مى باشد، كه دختر و زن از يكديگر مى گيرند، و از همديگر ارث مى برند، و با هم آشنايى و آميزش مى كنند. و ايشان نه مؤمن اند و نه كافر. و ايشانند كه به تأخير انداخته شده اند از براى فرمان خداى ـ تعالى ـ».

حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از وشّاء، از مثنّى، از اسماعيل جعفى روايت كرده است كه گفت: امام محمد باقر عليه السلام را سؤال كردم از دينى كه بندگان را نمى رسد كه آن را ندانند. فرمود كه:«دين، وسعت و گشادگى دارد، وليكن خارجى ها يعنى خوارج كه نگاهى سختگيرانه به دين داشتند و ارتكاب گناه را موجب كفر مى دانستند. از نادانى كه دارند، بر خويش تنگ كرده اند». عرض كردم كه: فداى تو گردم! آيا تو را خبر دهم به دين خود كه من بر آنم؟ فرمود: «بلى». عرض كردم كه: شهادت مى دهم به اينكه غير از خدا، خدايى نيست، و به اينكه محمد، بنده و رسول صلى الله عليه و آله او است، و اقرار دارم به آنچه از جانب خداى ـ تعالى ـ آورده، و شما را دوست مى دارم، و بيزارم از دشمنان شما و از آنكه بر گردن هاى شما سوار شده و بر شما امير گرديده، و از روى غصب، حق شما را گرفته و بر شما ستم كرده است. فرمود كه: «چيزى را جاهل نيستى؛ بلكه همه چيز را مى دانى. به خدا سوگند، اين همان اعتقادى است كه ما برآنيم». عرض كردم: پس آيا كسى هست كه اين امر را نشناسد و سالم باشد؟ فرمود: «نه، مگر مستضعفان». عرض كردم كه: ايشان كيانند؟ فرمود: «زنان و فرزندان شما». و فرمود كه: «آيا امّ ايمن را ديده اى و قصّه او را شنيده اى؟ پس به درستى كه من شهادت مى دهم كه او از اهل بهشت است، و امّ ايمن نمى شناخت، آنچه را كه شما بر آنيد».

على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى، از يونس، از ابن مسكان، از ابو بصير روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه:«هر كه اختلاف مردم را بشناسد، و بداند كه مردم در دين با هم اختلاف دارند، مستضعف نيست».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از ابن محبوب، از جميل بن درّاج روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: من بسا است كه اين گروه مستضعفان را به خاطر مى آورم؛ پس با خود مى گويم كه: ما و ايشان، در منزل هاى بهشت، با هم خواهيم بود؟ حضرت صادق عليه السلام فرمود كه:«خداى عز و جل هرگز با شما چنين نخواهد كرد».