حدیث دربارهباب در بيان صفت نفاق و منافق

محمد بن يحيى، از حسين بن اسحاق، از على بن مهزيار، از محمد بن عبد الحميد و حسين بن سعيد، هر دو از محمد بن فضيل روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام موسى كاظم عليه السلام نوشتم و آن حضرت را از مسئله اى سؤال كردم. پس آن حضرت عليه السلام به سوى من نوشت كه:« «اِنَّ الْمُنافِقينَ يُخادِعُونَ اللّهَ وَهُوَ خادِعُهُمْ وَاِذا قامُوا اِلَى الصَّلوةِ قامُوا كُسالى يُرآؤُنَ النّاسَ وَلا يَذْكُرُونَ اللّهَ اِلّا قَليلاً * مُذَبْذَبينَ بَيْنَ ذلِكَ لا اِلى هؤُلاءِ وَلا اِلى هؤُلاءِ وَمَنْ يُضْلِلِ اللّهُ فَلَنْ تَجِدَ لَهُ سَبيلاً» ۱؛ يعنى: «به درستى كه منافقان، به اعتقاد خود فريب مى دهند خدا را (در اظهار اسلام، و پنهان كردن كفر)، و آن جناب، در فريب دادن، بر ايشان غالب است ۲. و چون برخيزند به سوى نماز، برخيزند، در حالتى كه كاهلان و تنبل باشند (مانند كسى كه او را به زور بر كارى داشته باشند). خود را به مردمان مى نمايند (و به ريا نماز مى گذارند، تا اهل ايمان بپندارند كه ايشان مؤمنانند. و اگر كسى از اصحاب ايشان نبيند، ترك نماز مى كنند) و ياد نمى كنند خدا را، مگر ياد كردنى اندك (كه آن در زمانى است كه مردم ايشان را ببينند)، در حالتى كه متحيّر و متردّدند در ميان ايمان و كفر. نه با گروه مؤمنانند (به جهت كفر باطن) و نه با جماعت كافرانند (به جهت اسلام ظاهر). و هر كه را خداى ـ تعالى ـ فرو گذارد و خذلان نمايد (به جهت عناد و جحود او)، پس نيابى از براى او راهى را به سوى حق و ثواب». و حضرت فرمود كه: «ايشان، از جمله كافران نيستند، و از جمله مؤمنان نيستند، و از جمله مسلمانان نيستند، ايمان را اظهار مى كنند و به سوى كفر و تكذيب باز مى گردند، خدا ايشان را لعنت كند».