حدیث دربارهباب در بيان غيبت و بهتان
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنِ الْعَبَّاسِ بْنِ عَامِرٍ، عَنْ أَبَانٍ، عَنْ رَجُلٍ لَا نَعْلَمُهُ إِلَا يَحْيَى الْأَزْرَقَ، قَالَ:
قَالَ لِي أَبُو الْحَسَنِ صَلَوَاتُ اللّهِ عَلَيْهِ:«مَنْ ذَكَرَ رَجُلاً مِنْ خَلْفِهِ بِمَا هُوَ فِيهِ مِمَّا عَرَفَهُ النَّاسُ، لَمْ يَغْتَبْهُ؛ وَ مَنْ ذَكَرَهُ مِنْ خَلْفِهِ بِمَا هُوَ فِيهِ مِمَّا لَا يَعْرِفُهُ النَّاسُ، اغْتَابَهُ؛ وَ مَنْ ذَكَرَهُ بِمَا لَيْسَ فِيهِ، فَقَدْ بَهَتَهُ».
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از عبّاس بن عامر، از ابان، از مردى كه ما او را نمى دانيم، مگر يحيى ازرق روايت كرده است كه گفت: امام موسى كاظم عليه السلام به من فرمود كه:«هر كه مردى را از پشت سرش ذكر كند به آنچه در او موجود است، از آنچه مردم آن را شناخته اند و شهرت يافته، او را غيبت نكرده. و هر كه او را ياد كند از پشت سرش به آنچه در او موجود است، از آنچه مردم آن را نشناخته اند و به آن خبر ندارند، او را غيبت كرده است. و هر كه او را مذكور سازد به آنچه در او نيست، به حقيقت كه بر او بهتان بسته است».