حدیث دربارهباب در بيان هجرت

حُمَيْدُ بْنُ زِيَادٍ، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ سَمَاعَةَ، عَنْ وُهَيْبِ بْنِ حَفْصٍ، عَنْ أَبِي بَصِيرٍ، قَالَ: سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللّهِ عليه السلام عَنِ الرَّجُلِ يَصْرِمُ ذَوِي قَرَابَتِهِ مِمَّنْ لَا يَعْرِفُ الْحَقَّ، قَالَ:«لَا يَنْبَغِي لَهُ أَنْ يَصْرِمَهُ».

حميد بن زياد، از حسن بن محمد بن سماعه، از وهيب بن حفص، از ابو بصير روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام را سؤال كردم از مردى كه از صاحبان خويشى خود قطع مى كند، و مى بُرد از آنها كه حق را نمى شناسند. فرمود:«سزاوار نباشد او را كه از ايشان ببُرد و قطع رحم كند».

کلیدواژه‌ها ادامه کتاب ایمان وکفر باب در بیان هجرت

احادیث دیگر این موضوع

حسين بن محمد روايت كرده است، از جعفر بن محمد، از قاسم بن ربيع و چند نفر از اصحاب ما، از احمد بن محمد بن خالد كه آن را مرفوع ساخته و گفته است كه: در وصيّت مفضّل است كه شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«دو مرد بر هجران از يكديگر جُدا نمى شوند، مگر آنكه يكى از ايشان مستوجب و سزاوار بيزارى و لعنت مى شود، و بسا است كه هر دو اين را مستوجب مى شوند». پس معتّب به حضرت عرض كرد كه: خدا مرا فداى تو گرداند! اينك ظالم است كه مستوجب اين است. پس حال مظلوم چيست؟ و او را چه باك است كه بايد مستوجب بيزارى و لعنت باشد؟ فرمود: «زيرا كه برادرش را به سوى پيوند با خود نمى خواند، و براى او (از سخنش تن به غفلت نمى دهد)، و از سر آن نمى گذرد. و شنيدم از پدرم عليه السلام كه مى فرمود: چون دو كس باهم نزاع كنند و يكى از ايشان بر ديگرى غالب شود، بايد كه مظلوم به سوى صاحب خود برگردد، تا آنكه به صاحب خويش بگويد كه: اى برادر من! من ظالم و ستمكارم، تا جدايى و دورى ميان او و صاحبش بريده شود؛ زيرا كه خداى عز و جل حاكمى است عادل، كه داد مظلوم را از ظالم مى ستاند».

على بن ابراهيم روايت كرده است، از پدرش و محمد بن اسماعيل، از فضل بن شاذان، از ابن ابى عمير، از هشام بن حكم، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: بايد هجرتى در بالاى سه روز نباشد» (يعنى سه روز و بيشتر).

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد، از على بن حديد، از عمويش مرازم بن حكيم كه گفت: در نزد امام جعفر صادق عليه السلام مردى از اصحاب ما بود كه ملقّب بود به شلقان ـ و مراد از آن، عيسى بن ابى منصور است ـ. و حضرت او را در نفقه خويش قرار داده بود كه متوجّه اخراجات او مى شد، و مرد بدخويى بود و به اين سبب مرازم از او دورى نمود. مرازم مى گويد كه: حضرت روزى به من فرمود كه:«اى مرازم! با عيسى سخن مى گويى؟» عرض كردم: آرى. فرمود: «درست كردى، هيچ خوبى در دورى و جدايى كردن از يكديگر نيست».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از محمد بن سنان، از ابو سعيد قمّاط، از داود بن كثير روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر عليه السلام كه مى فرمود:«پدرم عليه السلام فرمود كه: رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: هيچ دو مسلمانى نيستند كه از يكديگر هجرت كنند، و سه روز درنگ كنند كه با يكديگر آشتى نكنند، مگر آنكه از دين اسلام بيرون باشند، و در ميان ايشان دوستى و ولايت نباشد؛ پس هر يك از اين دو كه پيشى گيرد به سوى سخن گفتن با برادرش، در روز حساب به سوى بهشت پيشى گيرنده خواهد بود».

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از ابن اذينه، از زراره، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«به درستى كه شيطان در ميان مؤمنان افساد مى كند و ايشان را به هم مى اندازد، مادامى كه يكى از ايشان از دين خود برنگردد. پس چون اين را به فعل آورند، بر پشت مى خوابد و خود را مى كِشد كه از كوفتگى بيرون آيد. بعد از آن مى گويد كه: رستگار شدم و به مطلوب خود رسيدم. پس خدا رحمت كند مردى را كه در ميان دو دوست ما الفت و آميزش دهد. اى گروه مؤمنان! آميزش كنيد، و باهم الفت ورزيد، و به يكديگر مهربان باشيد».

حسين بن محمد، از على بن محمد بن سعيد، از محمد بن مسلم، از محمد بن محفوظ، از على بن نعمان، از ابن مسكان، از ابو بصير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«پيوسته شيطان شادان است، مادامى كه دو مسلمان از يكديگر جدايى ورزند و دورى كنند، پس چون به هم رسند، زانوهاى او مى لرزد و به هم مى خورد، و بندهايش از هم جدا مى شود، و آواز مى دهد كه: اى واى بر او! چه به او رسيد از هلاكت».