باب در بيان بغى

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از سهل بن زياد، از ابن محبوب، از ابن رئاب، از ابو حمزه، از جابر بن عبداللّه كه گفت: رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه:«بدترين مردمان در روز قيامت، آنانند كه مردم ايشان را گرامى مى دارند، به جهت پرهيز كردن از بدى ايشان».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از سهل بن زياد، از جعفر بن محمد اشعرى، از ابن قدّاح، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: به درستى كه آن بدى كه سزايش از همه بدى ها شتابان تر است، ستم و از حد درگذشتن است».

على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«شيطان به لشكريان خود مى گويد كه: حسد و گردنكشى را در ميان فرزندان آدم اندازيد؛ زيرا كه اين دو چيز، در نزد خدا با شرك برابرى مى كنند».

على، از پدرش، از حمّاد، از حريز، از مسمع ـ يعنى ابوسيّار ـ روايت كرده است كه: امام جعفر صادق عليه السلام به سوى او نوشت در نامه اى كه:«بنگر كه البتّه به سخنى كه ستم و گردنكشى باشد، هرگز تكلّم نكنى، و هر چند كه نفس تو و خويشانت، تو را به شگفت آورند».

على، از پدرش، از ابن محبوب، از ابن رئاب و يعقوب سرّاج، هر دو از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود كه: اى گروه مردمان! به درستى كه بغى، اصحاب خود را مى كِشد به سوى آتش دوزخ. و به درستى كه اوّل كسى كه بر خداى عز و جل بغى نمود، عناق، دختر آدم عليه السلام، بود. و به اين سبب، نخستين كسى كه خدا او را كشت، عناق بود. و نشستگاهش يك جَريب در يك جَريب بود ۱، و او را بيست انگشت بود، در هر انگشتى دو ناخن، مانند دو داس درو كنى. پس خدا شيرى را چون فيل، و گرگى را مانند شتر، و كركسى را مثل استر، بر او مسلّط گردانيده، تا او را كشتند. و به حقيقت كه خداى عز و جل جبّاران و ستمكاران را كشت، بر بهترين احوال ايشان، و ايمن ترين اوقات وجود ايشان».