باب نادر
3 حدیث
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ، عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَمَّارٍ، قَالَ:
سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللّهِ عليه السلام يَقُولُ:«كَانَ أَبِي عليه السلام يَقُولُ: نَعُوذُ بِاللّهِ مِنَ الذُّنُوبِ الَّتِي تُعَجِّلُ الْفَنَاءَ، وَ تُقَرِّبُ الْاجَالَ، وَ تُخْلِي الدِّيَارَ، وَ هِيَ: قَطِيعَةُ الرَّحِمِ، وَ الْعُقُوقُ، وَ تَرْكُ الْبِرِّ».
على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن محبوب، از اسحاق بن عمّار روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«پدرم عليه السلام مى فرمود: پناه مى برم به خدا از گناهانى كه نيستى را شتاب مى دهد، و مرگ ها را نزديك مى گرداند، و خانه ها را خالى مى كند، و آنها، قطع رحم و عقوق پدر و مادر و ترك نيكى و احسان است».
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَيُّوبَ بْنِ نُوحٍ ـ أَوْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ ـ عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ صَفْوَانَ بْنِ يَحْيى، قَالَ: حَدَّثَنِي بَعْضُ أَصْحَابِنَا، قَالَ:
قَالَ أَبُو عَبْدِ اللّهِ عليه السلام:«إِذَا فَشَا أَرْبَعَةٌ ظَهَرَتْ أَرْبَعَةٌ: إِذَا فَشَا الزِّنى ظَهَرَتِ الزَّلْزَلَةُ، وَ إِذَا فَشَا الْجَوْرُ فِي الْحُكْمِ احْتُبِسَ الْقَطْرُ، وَ إِذَا خُفِرَتِ الذِّمَّةُ أُدِيلَ لِأَهْلِ الشِّرْكِ مِنْ أَهْلِ الْاءِسْلَامِ، وَ إِذَا مُنِعَتِ الزَّكَاةُ ظَهَرَتِ الْحَاجَةُ».
على بن ابراهيم، از ايّوب بن نوح يا بعضى از اصحاب خويش، از ايّوب ۱، از صفوان بن يحيى روايت كرده است كه گفت: حديث كرد مرا بعضى از اصحاب ما و گفت كه: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه:«چون چهار چيز فاش و شائع گردد، چهار چيز ظاهر شود. چون زنا فاش گردد، زلزله و زمين جنبش ظاهر شود، و چون جور و ستم در حكم فاش گردد، باران حبس شود، و چون زنهارى و عهد شكسته شود، از براى مشركان نسبت به مسلمان غلبه به هم رسد، و چون زكات را منع كنند، فقر و پريشانى ظاهر شود».
۱.يعنى على بن ابراهيم مردّد است كه بدون واسطه از ايّوب نقل روايت كرده است يا به واسطه برخى از يارانش.
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مَحْبُوبٍ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ الْعَبْدِيِّ، عَنِ ابْنِ أَبِي يَعْفُورٍ، قَالَ:
سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللّهِ عليه السلام يَقُولُ:«قَالَ اللّهُ عَزَّ وَ جَلَّ: إِنَّ الْعَبْدَ مِنْ عَبِيدِيَ الْمُؤْمِنِينَ لَيُذْنِبُ الذَّنْبَ الْعَظِيمَ مِمَّا يَسْتَوْجِبُ بِهِ عُقُوبَتِي فِي الدُّنْيَا وَ الْاخِرَةِ، فَأَنْظُرُ لَهُ فِيمَا فِيهِ صَلَاحُهُ فِي آخِرَتِهِ، فَأُعَجِّلُ لَهُ الْعُقُوبَةَ عَلَيْهِ فِي الدُّنْيَا لِأُجَازِيَهُ بِذلِكَ الذَّنْبِ، وَ أُقَدِّرُ عُقُوبَةَ ذلِكَ الذَّنْبِ وَ أَقْضِيهِ، وَ أَتْرُكُهُ عَلَيْهِ مَوْقُوفاً غَيْرَ مُمْضًى، وَ لِي فِي إِمْضَائِهِ الْمَشِيئَةُ وَ مَا يَعْلَمُ عَبْدِي
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از حسن بن محبوب، از عبد العزيز عبدى، از ابن ابى يعفور روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«خداى عز و جل فرموده است كه: به درستى كه بنده اى از بندگان مؤمن من گناه بزرگى را مرتكب مى شود، از آنچه به سبب آن در دنيا و آخرت مستوجب عقوبت من مى گردد؛ پس از براى او نظر مى كنم در آنچه صلاح او در امر آخرتش در آن است، و از برايش عقوبت را بر آن گناه تعجيل مى كنم در دنيا، تا او را به آن گناه جزا دهم، و عقوبت آن گناه را مقدّر مى كنم و به آن حكم مى فرمايم، وليكن آن را بر او موقوف مى دارم، و امضا و اجراى آن نمى دهم، و مرا در امضاى آن مشيّت و خواست است، كه اگر خواهم، امضاى آن مى دهم، و بنده من آن را نمى داند و به آن علم ندارد؛ پس چندين