باب در بيان شرك

على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى، از يونس، از ابن بكير، از ضريس، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است در قول خداى عز و جل: «وَما يُؤْمِنُ أَكْثَرُهُمْ بِاللّهِ اِلّا وَهُمْ مُشْرِكُونَ» ۱، كه آن حضرت فرمود:«مراد شرك طاعت است، نه شرك عبادت» (يعنى غير خدا را فرمانبردارى كردند، نه پرستش). و ضريس مى گويد كه: نيز از آن حضرت سؤال كردم از قول خداى عز و جل: «وَمِنَ النّاسِ مَنْ يَعْبُدُ اللّهَ عَلى حَرْفٍ» ۲ (تا آخر آيه، كه بعد از اين با ترجمه مذكور خواهد شد). فرمود: «به درستى كه آيه فرود مى آيد در باب مردى [كه] بعد از آن در پيروان او مى باشند». پس عرض كردم كه: هر كه غير از شما چيزى را برپا كند، و امامى را نصب نمايد، پس او از جمله كسانى است كه خدا را به يگانگى پرستش مى كند بر طرف و كناره