باب در بيان تعظيم كردن پروردگار ـ تبارك و تعالى ـ خود را

على بن ابراهيم، از پدرش، از صفوان بن يحيى، از اسحاق بن عمّار، از بعضى از اصحاب خويش، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«به درستى كه خداى ـ تعالى ـ را سه ساعت است در شب و سه ساعت است در روز، كه در آن ساعت ها خود را به بزرگى ياد مى فرمايد. پس اوّل ساعت هاى روز، وقتى است كه آفتاب در اين جانب؛ يعنى از جانب مشرق به اندازه آن باشد از عصر؛ يعنى از جانب مغرب، تا نماز اوّل» (كه عبارت است از نماز ظهر) ۱. تتمّه حديث:«و اوّل ساعت هاى شب، دو ثلث از باقى مانده از شب است، تا آنكه صبح چون نهر بر افق روان شود ۲. مى فرمايد: اِنىّ أَنَا اللّهُ رَبُّ الْعالَمينَ. اِنّى أَنَا اللّهُ الْكَبيرُ الْمُتَعالِ؛ به درستى كه منم خدا كه پروردگار جهانيانم. به درستى كه منم خدا كه بلندمرتبه و بزرگم. به

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد، از ابن فضّال، از عبداللّه بن بكير، از عبداللّه بن اعين، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«به درستى كه خداى ـ تعالى ـ در هر روز و هر شب، سه مرتبه خود را به بزرگى ياد مى كند. پس هر كه خدا را به بزرگى ياد كند، به آن چه خدا خود را به آن تمجيد و تعظيم نموده، بعد از آن در حال شقاوت و بدبختى باشد، خداى ـ تعالى ـ او را به سوى سعادت و نيك بختى بگرداند. مى فرمايد كه: أَنْتَ اللّهُ لا اِلهَ اِلّا أَنْتَ. الْكَبيرُ وَالْكِبرِيآءُ رِداؤُكَ؛ تويى خدا كه نيست خدايى، مگر تو كه پروردگار جهانيانى. تويى خدا كه نيست خدايى، مگر تو كه مهربان و بخشاينده اى. تويى خدا كه نيست خدايى، مگر تو كه ارجمند يا غالب و بزرگى. تويى خدا كه نيست خدايى، مگر تو كه پادشاه