باب در بيان عبادت و بندگى و پرستش خدا

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد، از ابن محبوب، از عمر بن يزيد، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«در تورات نوشته است كه، اى فرزندم آدم! خود را از براى بندگى كردن من فارغ ساز، تا من دل تو را پر كنم از بى نيازى و تو را به جستجوى خودت وا نگذارم. و بر من است كه رخنه حاجتمندى تو را ببندم، و دل تو را از ترس خويش پر گردانم، و اگر خود را از براى عبادتِ من فارغ نسازى، دلِ تو را پر كنم از شغل دنيا كه به آن بپردازى، بعد از آن، رخنه احتياج تو را نمى بندم و تو را به طلب خودت وا مى گذارم».

على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى، از ابوجميله روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود:«خداى ـ تبارك و تعالى ـ فرموده كه: اى بندگانِ به غايت راستگوى من! در دنيا به عبادت من شاد و خوشحال باشيد (يا به ناز و نعمت زيست كنيد)، كه شما در آخرت به سبب آن به ناز و نعمت زيست خواهيد كرد».

على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى، از يونس، از عمرو بن جميع، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: بهترينِ مردمان كسى است كه به عبادتِ خدا عشق به هم رسانيده باشد؛ پس دست در گردن آن درآورد، و به دلِ خويش آن را دوست دارد، و به جسدِ خويش با آن مباشرت كند، كه در ميانه او و آن حائلى نباشد، و خود را از براى آن فارغ سازد؛ پس چنين كسى پروا ندارد كه بر هر حالى صبح كند از دنيا؛ خواه بر وجه دشوارى باشد و خواه بر وجه آسانى».

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن محبوب، از جميل، از هارون بن خارجه، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«عبادت سه قسم است: گروهى هستند كه خداى عز و جل را به جهت ترس، عبادت مى كنند و اين عبادت، عبادتِ بندگان (يعنى غلامان و كنيزان است كه به جهت ترس از آقا و بى بى ۱ بعضى از اعمال را مى كنند، كه اگر نترسند، نمى كنند)، و گروهى هستند كه خداى ـ تبارك و تعالى ـ را عبادت مى كنند به جهت طلب ثواب و اين عبادت، عبادت مزدوران است؛ و گروهى خداى عز و جلرا عبادت مى كنند به جهت آنكه او را دوست مى دارند و اين عبادت، عبادت آزادگان است، و اين عبادت از همه عبادت ها بهتر است».

على، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: چه زشت است درويشى بعد از توانگرى، و چه زشت است گناه بعد از بيچارگى (چون ضعف آلت و كمى اسباب آن). و زشت تر از اين، كسى است كه خدا را عبادت كند، بعد از آن عبادتش را ترك كند».

حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از وشّاء، از عاصم بن حميد، از ابوحمزه، از حضرت على بن الحسين ـ عليهماالسّلام ـ روايت كرده است كه فرمود:«هر كه عمل كند به آن چه خدا بر او واجب گردانيده، از جمله عبادت كننده ترين مردمان است».