باب در بيان بودن مؤمن در صلب كافر
2 حدیث
الْحُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنْ مُعَلَّى بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ الْوَشَّاءِ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ مُيَسِّرٍ، قَالَ: قَالَ أَبُو عَبْدِ اللّهِ عليه السلام:«إِنَّ نُطْفَةَ الْمُؤْمِنِ لَتَكُونُ فِي صُلْبِ الْمُشْرِكِ، فَلَا يُصِيبُهُ مِنَ الشَّرِّ شَيْءٌ، حَتّى إِذَا صَارَ فِي رَحِمِ الْمُشْرِكَةِ، لَمْ يُصِبْهَا مِنَ الشَّرِّ شَيْءٌ حَتّى تَضَعَهُ، فَإِذَا وَضَعَتْهُ، لَمْ يُصِبْهُ مِنَ الشَّرِّ شَيْءٌ حَتّى يَجْرِيَ عَلَيْهِ الْقَلَمُ».
حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از حسن بن على وشّاء، از على بن ميسّر روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود:«نطفه مؤمن در صلب مشرك مى باشد، و از بدى و كفر پدر چيزى به او نمى رسد، تا آنكه چون در زهدان زن مشركه منتقل شود، از بدى و كفر مادر چيزى به او نرسد، تا آنكه او را بر زمين گذارد و بزايد، و چون او را بر زمين گذارد، چيزى از بدى به او نرسد، تا آنكه قلم بر او جارى گردد و مكلّف شود».
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ يَقْطِينٍ، عَنْ أَبِي الْحَسَنِ مُوسى عليه السلام، قَالَ: قُلْتُ لَهُ: إِنِّي قَدْ أَشْفَقْتُ مِنْ دَعْوَةِ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام عَلى يَقْطِينٍ وَمَا وَلَدَ.
فَقَالَ:«يَا أَبَا الْحَسَنِ، لَيْسَ حَيْثُ تَذْهَبُ، إِنَّمَا الْمُؤْمِنُ فِي صُلْبِ الْكَافِرِ بِمَنْزِلَةِ الْحَصَاةِ فِي اللَّبِنَةِ، يَجِيءُ الْمَطَرُ، فَيَغْسِلُ اللَّبِنَةَ، وَلَا يَضُرُّ الْحَصَاةَ شَيْئاً».
على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از على بن يقطين، از امام موسى كاظم عليه السلام روايت كرده است كه گفت: به آن حضرت عرض كردم: من ترسيده ام از نفرين امام جعفر صادق عليه السلام بر يقطين و آنچه زاد؛ چه على از فرزندان يقطين بود، و حضرت بر يقطين و اولادش نفرين و لعنت فرموده بود؛ پس حضرت به على فرمود:«اى ابوالحسن! امر چنان نيست كه تو اعتقاد كرده و به سوى آن رفته اى. جز اين نيست كه مؤمن در صلب كافر، به منزله سنگريزه است در خشت خام؛ باران مى آيد و خشت خام را مى شويد و هيچ زيان به سنگريزه نمى رساند».