حدیث دربارهباب در بيان اهتمام كردن به امور مسلمانان و خيرخواهى نمودن از براى ايشان و نفع ايشان

عَنْهُ، عَنْ سَلَمَةَ بْنِ الْخَطَّابِ، عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ سَمَاعَةَ، عَنْ عَمِّهِ عَاصِمٍ الْكُوزِيِّ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام:«أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه و آله قَالَ: مَنْ أَصْبَحَ لَا يَهْتَمُّ بِأُمُورِ الْمُسْلِمِينَ فَلَيْسَ مِنْهُمْ، وَمَنْ سَمِعَ رَجُلاً يُنَادِي: يَا لَلْمُسْلِمِينَ، فَلَمْ يُجِبْهُ، فَلَيْسَ بِمُسْلِمٍ».

از او، از سلمة بن خطّاب، از سليمان بن سماعة، از عمويش عاصم كوزى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود:«پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود كه: هر كه صبح كند و به امور مسلمانان اهتمام نداشته باشد، از جمله ايشان نيست. و هر كه بشنود كه مردى مسلمانان را آواز مى كند؛ پس او را اجابت نكند، مسلمان نيست».

کلیدواژه‌ها 5 کتاب ایمان و کفر باب در بیان اهتمام کردن به امور مسلمانان و خیرخواهی نمودن از برای ایشان و نفع ایشان

احادیث دیگر این موضوع

على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: هر كه صبح كند و اهتمام به امور مسلمانان نداشته باشد، مسلمان نيست».

به همين اسناد روايت است كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: عابدترين مردمان از روى خداپرستى، آن است كه گريبانش از همه ايشان بى غش و صافى تر باشد». و اين كنايه است از آنكه دل و سينه اش خالص باشد و در آن غشى نباشد، و دلش نسبت به همه مسلمانان از همه كس سالم تر باشد. (مترجم)

على بن ابراهيم، از على بن محمد قاسانى، از قاسم بن محمد، از سليمان بن داود منقرى، از سفيان بن عيينه روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«بر تو باد كه خيرخواهى كنى به جهت رضاى خدا در حقّ آفريدگانش؛ زيرا كه تو هرگز آن جناب را ملاقات نخواهى كرد، به عملى كه از آن بهتر باشد».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از ابن محبوب، از محمد بن قاسم هاشمى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«هر كه به امور مسلمانان اهتمام نكند، مسلمان نيست».

على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: خلايق به منزله عيال خدايند (و عيال، زن و فرزند و توابع را گويند). پس دوست ترين خلايق به سوى خدا، كسى است كه عيال خدا را نفع بخشد و شادى را بر خاندانى داخل كند».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از على بن حكم، از سيف بن عميره كه گفت: حديث كرد مرا كسى كه شنيده بود از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«از رسول خدا صلى الله عليه و آله سؤال شد كه: دوست ترين مردم در نزد خدا كيست؟ فرمود كه: نافع ترين مردم به مردم».

از او، از على بن حكم، از مثنّى بن وليد حنّاط، از فطر بن خليفه، از عمر بن على بن الحسين، از پدرش صلوات اللّه عليه روايت است كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: هر كه ضرر آب يا آتش را از گروهى از مسلمانان برگرداند، و نگذارد كه به ايشان برسد، بهشت از برايش واجب شود».

از او، از ابن فضّال، از ثعلبة بن ميمون، از معاوية بن عمّار، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است در قول خداى عز و جل: «وَ قُولُوا لِلنّاسِ حُسْنا» بقره، 83.، كه فرمود:«غير از خوبى چيزى مگوييد، تا بدانيد كه [آن شخص] خوب [آدمى]نيست».