حدیث دربارهباب در بيان قناعت

عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحَكَمِ، عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ الْفُرَاتِ، عَنْ عَمْرِو بْنِ شِمْرٍ، عَنْ جَابِرٍ، عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عليه السلام، قَالَ:«قَالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: مَنْ أَرَادَ أَنْ يَكُونَ أَغْنَى النَّاسِ، فَلْيَكُنْ بِمَا فِي يَدِ اللّهِ أَوْثَقَ مِنْهُ بِمَا فِي يَدِ غَيْرِهِ».
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از على بن حكم، از حسين بن فرات، از عمرو بن شمر، از جابر، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: هر كه خواهد كه بى نيازترين مردم باشد، بايد كه اعتمادش بر آن چه در دست قدرت خدا است، بيشتر باشد از اعتمادش به آن چه در دست غير آن جناب است» (يعنى به غير خدا اصلاً اعتماد نداشته باشد).

احادیث دیگر این موضوع

۸
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن سنان، از عمّار بن مروان، از زيد شحّام، از عمرو بن هلال روايت كرده است كه گفت: امام محمد باقر عليه السلام فرمود كه:«بپرهيز از آنكه ديده ات بنگرد به كسى كه از تو بالاتر است. و كافى است آن چه خداى عز و جل به پيغمبر خود صلى الله عليه و آله فرموده كه: و «لا تُعْجِبكَ اَمْوالُهُمْ وَلا اَوْلادُهُمْ» توبه، 55. (و در قرآن (فَلا) با فاء است، و در موضعى كه با واو است، (وَ اَوْلادُهُمْ)، بدون لا است) يعنى: «پس بايد كه متعجّب نسازد تو را و به شگفت نياورد مال هاى ايشان ـ يعنى منافقان ـ، و نه فرزندان ايشان». و فرمود كه: «ولا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ اِلى ما مَتَّعْنا بِهِ أَزْواجا مِنْهُمْ زَهْرَةَ الحَيوةِ الدُّنْيا» طه، 131.؛ يعنى: «و باز مگشا نظر هر دو چشم خود را به سوى آن چه بهره مند گردانيديم به آن صنف ها را از ايشان، در حالى كه به جهت و آرايش زندگى دنيا است». و حضرت فرمود: «پس اگر به جهت اين، چيزى در دلت داخل شود، زندگى رسول خدا صلى الله عليه و آله را به ياد آور، كه قوت آن حضرت غير از نان جو چيزى نبود، و حلوا و شيرينى آن حضرت منحصر بود در خرما، و هيزمش نبود، مگر شاخ درخت خرماى خشكيده، چون آن را مى يافت و از برايش دست به هم مى داد، و اگر نمى يافت، آن هم نبود».
محمد بن يحيى، از محمد بن حسين، از عبدالرحمان بن محمد اسدى، از سالم بن مكرّم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«حال مردى از اصحاب پيغمبر صلى الله عليه و آله بسيار سخت و پريشان شد. زن آن مرد به وى گفت كه: كاش به خدمت رسول خدا صلى الله عليه و آله مى رفتى و از آن حضرت چيزى طلب مى كردى! پس آن مرد به خدمت پيغمبر صلى الله عليه و آله آمد، و چون پيغمبر صلى الله عليه و آله او را ديد، فرمود كه: هر كه از ما چيزى خواهد، به او مى دهيم، و هر كه بى نيازى جويد، خدا او را بى نياز گرداند. آن مرد گفت كه: از اين سخن غير مرا قصد ندارد و مقصود آن حضرت منم. بعد از آن، به سوى زنش برگشت و او را اعلام كرد. زنش گفت كه: رسول خدا صلى الله عليه و آله انسان است؛ يعنى معلوم نيست كه اين امر را بداند؛ زيرا كه اين غيب است، و چون چنين است او را اعلام كن؛ پس آن مرد دوباره به خدمت حضرت آمد، و چون رسول خدا صلى الله عليه و آله او را ديد، فرمود كه: هر كه از ما سؤال كند، به او عطا مى كنيم، و هر كه بى نيازى جويد، خدا او را بى نياز گرداند. تا آنكه آن مرد سه مرتبه چنين كرد. بعد از آن رفت و تبرتيشه اى را از كسى به عاريت گرفت و به كوه آمد، و بر آن بالا رفت و قدرى هيزم كند؛ پس آن را آورد و فروخت به نيم مدّ و مدّ، ـ به ضمّ ميم و تشديد دال ـ صد و پنجاه و سه مثقال و نيم مثقال صيرفى است. و بنابراين بهاى هيزمش هفتاد و شش مثقال و سه چهار يك مثقال آرد بود. (مترجم) [حدود 375 گرم] از آرد، به خانه برگشت و آن را خورد. و در فردا رفت و بيش از آن چه در روز اوّل آورده بود هيزم آورد، و پيوسته كار مى كرد و جمع مى نمود تا آنكه تبر تيشه اى را خريد. بعد از آن، جمع كرد تا آنكه دو كنيز و يك غلام خريد. بعد از آن، مالش بسيار شد، تا آنكه توانگر گرديد؛ پس به خدمت پيغمبر صلى الله عليه و آله آمد، و آن حضرت را اعلام كرد كه چگونه آمده بود كه از آن حضرت چيزى طلب كند، و چگونه از پيغمبر صلى الله عليه و آله شنيده بود. پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود كه: با تو گفتم كه هر كه از ما سؤال كند، به او عطا مى كنيم، و هر كه بى نيازى جويد، خدا او را بى نياز گرداند».