باب در بيان قضاى حاجت مؤمن

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از حسن بن على، از بكار بن كردم، از مفضّل، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: حضرت به من فرمود كه:«اى مفضّل! بشنو آن چه را كه با تو مى گويم و بدان كه آن حق است. و آن را به فعل آور و عِليه برادران خويش را به آن خبر ده». عرض كردم كه: فداى تو گردم! عِليه برادران من چيست؟ و مراد از آن كيست؟ فرمود كه: «آنكه در قضاى حوائج برادران خويش بسيار رغبت دارد» ۱. مفضّل مى گويد كه: بعد از آن فرمود كه: «هر كه از براى برادر مؤمن خود يك حاجت را روا كند، خداى عز و جل در روز قيامت صدهزار حاجت را از برايش به جهت آن روا كند كه اوّل آنها بهشت باشد. و از جمله آنها اين است كه خويشان و آشنايان و برادران او را در بهشت داخل گرداند، بعد از آنكه ناصبى و دشمن اهل

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از پدرش، از هارون بن جهم، از اسماعيل بن عمّار صيرفى كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: فداى تو گردم! آيا مؤمن رحمت است بر مؤمن؟ فرمود:«آرى». عرض كردم كه: اين امر چگونه و به چه كيفيّت است؟ فرمود كه: «هر مؤمنى كه در باب حاجتى به نزد برادرش آيد، جز اين نيست كه آن رحمتى است از جانب خدا كه آن را به جانب او رانده و از برايش آن حاجت را سبب ساخته؛ پس اگر حاجتش را روا كند و كارش را فيصل دهد، آن رحمت را به واسطه قبول كردن آن قبول كرده. و اگر او را رد كند از حاجتى كه دارد با آنكه توانايى داشته باشد، جز اين نيست كه از خود ردّ كرده رحمتى را كه از جانب خداى ـ تعالى ـ است، كه آن جناب آن رحمت را به سوى او رانده و آن را از

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از سهل بن زياد، از محمد بن اورمه، از حسن بن على بن ابى حمزه، از پدرش، از ابوبصير كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه:«در معروف و نيكى با برادران خويش رغبت كنيد و از اهل آن باشيد؛ زيرا كه بهشت را درى است كه آن را معروف مى گويند، و در آن درْ داخل نمى شويد، مگر كسى كه معروف را برگزيده باشد و به عمل آورده باشد در وقت زندگانى در دنيا؛ زيرا كه بنده اى در حاجت برادر مؤمن خويش راه مى رود، پس خداى عز و جل دو فرشته را بر او مى گمارد، يكى در جانب راستش و ديگرى در جانب چپش، كه از براى او از پروردگارش طلب آمرزش مى نمايند و قضاى حاجت او را از خدا مى طلبند». بعد از آن فرمود: «به خدا سوگند كه رسول خدا صلى الله عليه و آله به قضاى حاجت مؤمن از صاحب حاجت شادتر باشد؛

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از پدرش، از خلف بن حمّاد، از بعضى اصحاب خويش، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود:«به خدا سوگند كه اگر يك حجّ را به جا آورم، در نزد من دوست تر است از آنكه بنده اى و بنده اى و بنده اى را آزاد كنم. و فرمود: «و مانند آن و مانند آن» و مكرّر فرمود تا آنكه به ده رسيد. و فرمود: «و مانند آن و مانند آن» و مكرّر كرد تا آنكه به هفتاد رسيد. و فرمود كه: «هر آينه اگر خاندانى از مسلمانان را عيال خود گردانم و رخنه گرسنگى ايشان را ببندم و عورت ايشان را بپوشانم و روى هاى ايشان را از مردمان باز دارم كه نبايد رو به كسى زنند و از ايشان چيزى خواهش كنند، دوست تر است در نزد من از آنكه حجّى و حجّى و حجّى را به جا آورم». و فرمود: «و مانند آن و مانند آن»