باب در بيان داخل كردن شادى بر مؤمن

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن سنان، از عبداللّه بن مسكان، از عبيد اللّه بن وليد وصّافى روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام محمد باقر عليه السلام كه مى فرمود:«به درستى كه در آن چه خداى عز و جل با بنده خود موسى عليه السلام راز گفت اين بود كه فرمود: به درستى كه مرا بندگانى چندند كه بهشت خويش را از براى ايشان مباح مى گردانم و ايشان را در آن حاكم مى سازم. عرض كرد كه: اى پروردگار من! آن گروهى كه تو بهشت خود را از براى ايشان مباح مى كنى و ايشان را در آن حاكم مى گردانى، كيانند؟ فرمود كه: هر كه سرور را بر مؤمنى داخل كند». بعد از آن، حضرت باقر عليه السلام فرمود كه: «مؤمنى در مملكت پادشاهِ جبّارى ستمكار بود؛ پس آن جبّار در گرفتن و اذيّت رسانيدن به او حريص شد. مؤمن از آن جبّار

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از حسن بن محبوب، از سدير صيرفى روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام در حديث طويلى فرمود كه:«چون خدا مؤمن را از قبرش برانگيزد، مثال و صورتى با او بيرون آيد كه در پيش روى او برود. و در هر زمان كه آن مؤمن هولى از هول هاى روز قيامت را ببيند، آن مثال به او مى گويد كه: مترس و اندوهناك مباش، و مژده باد تو را به شادى و كرامت از جانب خداى عز و جل، تا در نزد خداى عز و جلبايستد و به موقف حساب درآيد؛ پس خدا با او حساب كند، حسابى آسان، و امر فرمايد كه او را به سوى بهشت برند؛ پس برود و آن مثال در پيش روى او باشد؛ پس مؤمن به آن مثال مى گويد كه: خدا تو را رحمت كند! خوب كسى هستى كه با من از قبرم بيرون آمدى، و پيوسته مرا به سرور و كرامت از جانب خدا بشارت مى

محمد بن يحيى، از محمد بن احمد، از سيّارى، از محمد بن جمهور روايت كرده است كه گفت: نجاشى كه مردى است از دهقانان و كدخدايان، عامل ديوان بود كه بر اهواز و فارس گماشته بود. بعضى از كاركنانش به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كرد كه: در ديوان نجاشى بر من خراجى هست ـ و خراج، به فتح خاء، حاصل ملكى است كه به پادشاهان دهند ـ و نجاشى مؤمن است كه به طاعت تو ديندارى مى كند و به امامت تو اعتقاد دارد؛ پس اگر صلاح دانى كه در باب من نامه اى به او بنويسى، بسيار لطف فرموده اى. راوى مى گويد كه: حضرت صادق به نجاشى نوشت كه:«بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ؛ برادرت را شاد گردان تا خدا تو را شاد گرداند». راوى مى گويد كه: پس در هنگامى كه نامه حضرت بر نجاشى وارد شد، صاحب نامه بر او داخل شد و او در مجلس خود

ابوعلى اشعرى، از محمد بن عبدالجبّار، از حسن بن على بن فضّال، از منصور، از عمّار؛ يعنى ابواليقظان، از ابان بن تغلب روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام را سؤال كردم از حقّ مؤمن بر مؤمن. فرمود كه:«حقّ مؤمن بر مؤمن از آن عظيم تر است كه كسى از آن سؤال كند. و اگر شما را خبر دهم كافر مى شويد. به درستى كه مؤمن چون از قبرش بيرون آيد، مثالى با او بيرون آيد از قبرش و به او مى گويد كه: بشارت باد تو را به نوازش از جانب خدا و سرور و خوشحالى؛ پس مؤمن به آن مثال مى گويد كه: خدا تو را به خير و خوبى بشارت دهد». حضرت فرمود: «پس آن مثال با مؤمن مى رود و او را بشارت مى دهد به مثل آن چه در اوّل گفته بود. و چون به چيزى بگذرد كه موجب هول و ترس باشد مى گويد كه: اين از براى تو نيست و به تو رجوعى ندارد.