باب در بيان يكسان شدن عمل و مداومت بر آن

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از حمّاد، از حلبى روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه:«چون مردى بر كارى از كارهاى خير باشد، بايد كه يك سال پيوسته بر آن باشد، بعد از آن اگر خواسته باشد، به سوى غير آن منتقل شود، و اين امر براى آن است كه در شب قدر، در سالى كه مشغول آن عمل است، آن چه خدا خواهد كه باشد، خواهد بود».

على بن ابراهيم، از پدرش، از حمّاد بن عيسى، از حريز، از زراره، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه گفت: آن حضرت فرمود:«دوست [داشتنى] ترين اعمال به سوى خداى عز و جل، عملى است كه بنده بر آن مداومت كند، و اگرچه كم باشد».

ابوعلى اشعرى، از عيسى بن أيّوب، از على بن مهزيار، از فضالة بن ايوّب، از معاويّة بن عمّاد، از نجيّه، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«هيچ چيز به سوى خداى عز و جل دوست [داشتنى] تر نيست از عملى كه بر آن مداومت شود، و اگرچه كم باشد».

از او، از فضالة بن ايّوب، از معاوية بن عمّار، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود:«حضرت على بن الحسين ـ عليهماالسّلام ـ مى فرمود كه: من دوست مى دارم كه مداومت كنم بر عمل، و اگرچه اندكى باشد».

از او، از فضاله، از علا، از محمد بن مسلم، از امام محمد باقر عليه السلام روايت است كه فرمود:«حضرت على بن الحسين ـ صلوات اللّه عليهما ـ مى فرمود كه: من دوست مى دارم كه بر پروردگارِ خويش وارد شوم، و عملم برابر و يكسان باشد، كه پيوسته آن را به جا آورده باشم و بر آن مداومت كرده باشم».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد، از محمد اسماعيل، از جعفر بن بشير، از عبدالكريم بن عمرو، از سليمان بن خالد كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود:«بپرهيز از آنكه واجبى را بر خويش واجب گردانى، و دوازده ماه از آن مفارقت نمايى».