باب در بيان كفاف

على بن ابراهيم، از پدرش، از چندين نفر، از عاصم بن حميد، از ابوعبيده حذّاء روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام محمد باقر عليه السلام كه مى فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: خداى عز و جل فرموده كه: از جمله خوشحال ترين دوستان من در نزد من، و آنكه مردم بيشتر بايد بر او غبطه برند، مردى است كه ميان پشتش سبك باشد (و اين كنايه است از آنكه مال و عيالش بسيار نباشد كه پشت او را سنگين كرده باشند. و بنابر بعضى از نسخ كافى، مردى است كه حالش به دشوارى و درويشى گذرد در زندگانى دنيا)، و صاحب بهره و بخت باشد از نماز، و عبادتِ پروردگار خويش را در پنهانى نيكو كند، و در ميان مردم گمنام باشد، و روزى خود را به قدر كفاف قرار داده و بر آن صبر كند، و مرگ به سوى او بشتابد، و ميراثش كم و گريه كنندگان بر

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از يعقوب بن يزيد، از ابراهيم بن محمد نوفلى كه آن را مرفوع ساخته به سوى حضرت على بن الحسين عليهماالسلامكه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله به شترچرانى گذشت؛ پس كسى را فرستاد كه از او شير طلب كند. شترچران گفت كه: امّا آن چه در پستان هاى شتر است، شربت بامدادى اين قبيله است كه در بامداد مى نوشند، و امّا آن چه در ظرف هاى ما است، شراب شبانگاهى ايشان است. بعد از آنكه فرستاده خبر آورد، رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: بار خدايا! مال و فرزند او را بسيار گردان. بعد از آن به گوسفندچرانى گذشت، و كسى را به سوى آن شبان فرستاد كه از او شير طلب كند؛ پس شبان آن چه را كه در پستان هاى گوسفندان بود، از براى او دوشيد، و آن چه شير در ظرفش بود، در