باب در بيان كمى شماره مؤمنان

محمد بن حسن و على بن محمد بن بندار، از ابراهيم بن اسحاق، از عبداللّه بن حمّاد انصارى، از سدير صيرفى روايت كرده اند كه گفت: بر امام جعفر صادق عليه السلام داخل شدم و به آن حضرت عرض كردم: به خدا سوگند كه تو را نمى رسد كه بنشينى و جهاد نكنى. فرمود كه:«اى سدير! چرا؟» عرض كردم: به جهت بسيارى مواليان و شيعيان و ياوران تو. به خدا سوگند كه اگر از براى اميرالمؤمنين عليه السلام مى بود، آن چه از براى تو است از شيعيان و ياوران و مواليان تيم و عدى ـ يعنى ابوبكر و عمر ـ، در او طمع نمى كردند و خلافتش را غصب نمى نمودند. فرمود: «اى سدير! شايد كه ايشان چه قدر باشند؟» عرض كردم: صد هزار نفر. فرمود: «صد هزار نفر؟» عرض كردم: آرى، بلكه دويست هزار نفر. فرمود: «دويست هزار نفر؟» عرض كردم: آرى، بلكه نصف دنيا. سدير مى

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن سنان، از عمّار بن مروان، از سماعة بن مهران روايت كرده است كه گفت: امام موسى كاظم عليه السلام ـ صلوات اللّه عليه ـ به من فرمود كه:«اى سماعه! بر فرش هاى خويش ايمن نشسته اند و مرا ترسانيده اند. بدان كه به خدا سوگند، زمانى بود كه دنيا بود و در آن مؤمنى نبود، مگر يك نفر كه خدا را مى پرستيد. و اگر با او غير او مى بود، هر آينه خداى عز و جل غير را به سوى او اضافه مى فرمود (=و نسبت مى داد)، در آنجا كه مى فرمايد: «اِنَّ اِبْراهيمَ كانَ أُمَّةً قانِتا لِلّهِ حَنيفَا وَلَمْ يَكُ مِنَ الْمُشْرِكينَ» ۱؛ يعنى: به درستى كه ابراهيم خليل، امّتى بود فرمانبردار از براى خدا، و مايل از دين هاى باطل به دين حقّ اسلام، و نبود از شرك آورندگان». ۲ و حضرت موسى بن جعفر

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از سهل بن زياد، از محمد بن اورمه، از نضر بن يحيى، از ابوخالد قمّاط، از حمران بن اعين كه گفت: به خدمت امام محمد باقر عليه السلام عرض كردم كه: فداى تو گردم! ما چه بسيار كميم، اگر بر يك گوسفندى جمع شويم، نمى توانيم كه آن را نيست و نابود گردانيم. فرمود:«آيا نمى خواهى كه تو را خبر دهم به چيزى كه تعجّبش از اين بيشتر باشد؟ همه مهاجران و انصار رفتند، مگر ـ و به دست خويش اشاره فرمود كه ـ سه نفر» (يعنى بعد از رسول خدا صلى الله عليه و آله همه مرتد شدند، مگر سه نفر و آنها سلمان و مقدار و ابوذرند رضى اللّه عنهم). حمران مى گويد كه: عرض كردم: حال عمّار چه بود؟ فرمود كه: «خدا ابوااليقظان ـ يعنى عمّار ـ را رحمت كند! بيعت نمود و كشته شد، در حالى كه شهيد بود». من با خود