باب در بيان مولد حضرت على بن الحسين عليهماالسلام

حسين بن حسن حسنى رحمه الله و على بن محمد بن عبداللّه هر دو روايت كرده اند، از ابراهيم بن اسحاق اَحْمر، از عبدالرّحمان بن عبداللّه خزاعى، از نصر بن مُزاحم، از عمرو بن شمر، از جابر، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود:«چون دختر يزدجرد به نزد عمر آمد، همه دختران باكره اى كه در مدينه بودند، به جهت تماشاى او بر در و بام دويدند، و چون داخل مسجد مدينه گرديد، مسجد از نورِ روى او روشن شد. چون عمر به جانب او نظر كرد، روى خود را پوشيد و گفت: اوف بى روز بادا هُرمز (يعنى: زندگى بر هرمز حرام باشد كه فرزندش اسير تو گردد، و تو خواسته باشى كه او را ببينى). عمر گفت كه: آيا اين دختر مرا دشنام مى دهد؟ و خواست كه او را اذيّت كند، امير المؤمنين عليه السلام به عمر فرمود كه: تو را نمى رسد كه با او اين نوع

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد، از ابن فضّال، از ابن بُكير، از زراره كه گفت: شنيدم از امام محمد باقر عليه السلام كه مى فرمود:«حضرت على بن الحسين عليه السلام را ناقه اى بود كه بر آن بيست و دو حجّ به جا آورده بود و هرگز آن را يك تازيانه نزده بود». و حضرت باقر عليه السلام فرمود كه: «بعد از آن كه آن حضرت دفن شد، آن ناقه آمد و ما به آن خبردار نشديم، مگر در حالى كه بعضى از خدمت كاران ما، يا بعضى از مواليان به نزد من آمد و گفت كه: ناقه بيرون آمد و آمد بر سر قبر على بن الحسين عليه السلام و بر روى آن خوابيد و سينه و پيش گردن خود را به قبر ماليد و ناله و فرياد مى كرد. من دو مرتبه گفتم كه: آن ناقه را در يابيد و آن را به نزد من آوريد پيش از آن كه مخالفان به آن ناقه و آنچه كرده،

حسين بن محمد بن عامر، از احمد بن اسحاق بن سعد، از سعدان مسلم، از ابوعُماره، از مردى، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«چون شبى شد كه حضرت على بن الحسين عليه السلام را وعده وفات داده بودند، به امام محمد باقر عليه السلام فرمود كه: اى فرزند دلبند من، از براى من آبى طلب كن كه وضو بسازم». حضرت باقر عليه السلام فرمود كه: «پس من برخاستم و آب وضويى به نزد آن حضرت آوردم، فرمود كه: اين را نمى خواهم؛ زيرا كه در آن چيزى است كه مرده است». حضرت فرمود كه: «پس من بيرون آمدم و چراغ آوردم، ديدم كه موش مرده در آن است. پس آب وضويى غير از آن به خدمتش آوردم، فرمود كه: اى فرزند دلبند من، امشب شبى است كه مرا وعده داده اند. بعد از آن، در باب ناقه خويش وصيّت فرمود كه طويله اى از براى آن ساخته و علفى از برايش

محمد بن احمد، از عمويش عبداللّه بن صلت، از حسن بن على ـ پسر دختر الياس ـ از امام موسى كاظم عليه السلام روايت كرده است كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى فرمود:«چون هنگام وفات حضرت على بن الحسين عليه السلام رسيد، بى هوش گرديد، پس چشم هاى خويش را گشود و سوره «إذا وَقَعَتِ الْواقِعَةُ» ۱ و سوره «إنّا فَتَحْنا لَكَ فَتْحا مُبينا» ۲ را خواند، و فرمود: «الْحَمْدُ لِلّهِ الَّذى صَدَقَنا وَعْدَهُ وَ أوْرَثَنا اْلأَرْضَ نَتَبَوَّاُ مِنَ الْجَنَّةِ حَيْثُ نَشاءُ فَنِعْمَ أجْرُ الْعامِلينَ» ۳، يعنى: «همه ستايش از براى خدايى است كه راست كرد با ما وعده خود را و زمين بهشت (يا زمين) را به ما ميراث داد، در حالى كه جاى مى گيريم از بهشت هر جا كه خواهيم. پس نيكو است مزد كاركنندگان» و در همان ساعت قبض روح