حدیث دربارهباب در بيان فى ء و انفال و تفسير خمس و حدود آن و آنچه خمس در آن واجب است
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى بْنِ يَزِيدَ، قَالَ:كَتَبْتُ: جُعِلْتُ لَكَ الْفِدَاءَ، تُعَلِّمُنِي مَا الْفَائِدَةُ؟ وَ مَا حَدُّهَا؟ رَأْيَكَ ـ أَبْقَاكَ اللّهُ تَعَالى ـ أَنْ تَمُنَّ عَلَيَّ بِبَيَانِ ذلِكَ لِكَيْـلَا أَكُونَ مُقِيماً عَلى حَرَامٍ، لَا صَـلَاةَ لِي وَ لَا صَوْمَ.
فَكَتَبَ: «الْفَائِدَةُ مِمَّا يُفِيدُ إِلَيْكَ فِي تِجَارَةٍ مِنْ رِبْحِهَا وَ حَرْثٍ بَعْدَ الْغَرَامِ أَوْ جَائِزَةٍ».
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن عيسى بن يزيد كه گفت:نوشتم كه: فداى تو گردم، مرا تعليم مى دهى كه فايده اى كه خمس در آن واجب است، چه چيز است و اندازه آن چيست؟ خدا تو را باقى بدارد، آيا صلاح تو هست كه بر من به بيان آن منّت گذارى؟ تا آن كه بر حرام نمانده باشم در حالى كه نماز و روزه من درست نباشد. در جواب نوشت كه: «فايده از هر چيزى است كه به تو رسد و عايد گردد در باب تجارت و خريد و فروش از سود و انتفاع آن و در كشت كردن و كسب كردن بعد از وضع آنچه ادا كردن آن واجب باشد، يا جايزه» (يعنى: صله و بخشش كه به اين كس رسد).