حدیث دربارهباب در بيان مولد حضرت صاحب الزمان عليه السلام
الْحُسَيْنُ بْنُ الْحَسَنِ الْعَلَوِيُّ قَالَ:كَانَ رَجُلٌ مِنْ نُدَمَاءِ «روزحسنى» وَ آخَرُ مَعَهُ، فَقَالَ لَهُ: هُوَ ذَا يَجْبِي الْأَمْوَالَ، وَ لَهُ وُكَـلَاءُ، وَ سَمَّوْا جَمِيعَ الْوُكَـلَاءِ فِي النَّوَاحِي، وَ أُنْهِيَ ذلِكَ إِلى عُبَيْدِ اللّهِ بْنِ سُلَيْمَانَ الْوَزِيرِ، فَهَمَّ الْوَزِيرُ بِالْقَبْضِ عَلَيْهِمْ، فَقَالَ السُّلْطَانُ: اطْلُبُوا أَيْنَ هذَا الرَّجُلُ؛ فَإِنَّ هذَا أَمْرٌ غَلِيظٌ، فَقَالَ عُبَيْدُ اللّهِ بْنُ سُلَيْمَانَ: نَقْبِضُ عَلَى الْوُكَـلَاءِ، فَقَالَ السُّلْطَانُ: لَا، وَ لكِنْ دُسُّوا لَهُمْ قَوْماً لَا يُعْرَفُونَ بِالْأَمْوَالِ، فَمَنْ قَبَضَ مِنْهُمْ شَيْئاً، قُبِضَ عَلَيْهِ.
قَالَ: فَخَرَجَ بِأَنْ يَتَقَدَّمَ إِلى جَمِيعِ الْوُكَلَاءِ أَنْ لَا يَأْخُذُوا مِنْ أَحَدٍ شَيْئاً، وَ أَنْ يَمْتَنِعُوا مِنْ ذلِكَ، وَ يَتَجَاهَلُوا الْأَمْرَ.
فَانْدَسَّ لِمُحَمَّدِ بْنِ أَحْمَدَ رَجُلٌ لَا يَعْرِفُهُ وَ خَـلَا بِهِ، فَقَالَ: مَعِي مَالٌ أُرِيدُ أَنْ أُوصِلَهُ، فَقَالَ لَهُ مُحَمَّدٌ: غَلِطْتَ، أَنَا لَا أَعْرِفُ مِنْ هذَا شَيْئاً فَلَمْ يَزَلْ يَتَلَطَّفُهُ، وَ مُحَمَّدٌ يَتَجَاهَلُ عَلَيْهِ؛ وَ بَثُّوا الْجَوَاسِيسَ، وَ امْتَنَعَ الْوُكَلَاءُ كُلُّهُمْ؛ لِمَا كَانَ تَقَدَّمَ إِلَيْهِمْ.
حسين بن حسن علوى روايت كرده و گفته است كه: مردى بود از هم صحبت هاى «روزحسنى» و ديگرى با او بود و به او گفت كه:اين همان است كه مال ها را جمع مى كند و او را وكيلانى چند هستند و همه وكيل ها را كه در نواحى و اطراف بودند، نام بردند. و اين خبر به عبيداللّه بن سليمان، وزير خليفه رسيد، وزير قصد كرد كه ايشان را بگيرد و مؤاخذه كند. خليفه گفت كه: جستجو كنيد و ببينيد كه اين مرد (يعنى: صاحب الأمر) در كجاست؟ زيرا كه اين امر، امر عظيمى است. عبيداللّه بن سليمان گفت كه: وكلاى او را مى گيريم و ايشان را مؤاخذه مى كنيم. خليفه گفت: چنين نمى كنيم، وليكن گروهى را پنهان به نزد وكلا بفرستيد با مالى چند كه وكلا ايشان را نشناسند. پس هر يك از ايشان كه مال را گرفت او را بگيرند. راوى مى گويد كه: پس توقيعى از حضرت بيرون آمد و در آن امر فرموده بود به اين كه همه وكلا را اعلام كنند كه از كسى چيزى نگيرند و از آن ابا و امتناع كنند و در اين امر جهل را بر خود ببندند و اظهار كنند كه نمى دانند. بعد از آن در نهان مردى را به نزد محمد بن احمد فرستادند كه او را نمى شناخت و با او خلوت كرد و گفت كه: مالى با من است و مى خواهم كه آن را برسانم. محمد به آن مرد گفت كه: غلط كرده اى، من از اين امر كه مى گويى، چيزى را نمى شناسم و خبرى ندارم. و آن جاسوس پيوسته با محمد نرمى و باريك بينى و مهربانى مى نمود و محمد بر او تجاهل مى كرد و جاسوسان بسيار را در اطراف متفرّق ساختند كه جستجو نمايند و همه وكلاى آن حضرت از گرفتن مال و اظهار وكالت ابا و امتناع كردند؛ به جهت آن كه حضرت پيش تر ايشان را اعلام فرموده بود.