حدیث دربارهباب در بيان مولد ابوالحسن حضرت على بن محمد النقى عليه السلام
الْحُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنْ مُعَلَّى بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللّهِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيى، عَنْ صَالِحِ بْنِ سَعِيدٍ، قَالَ:دَخَلْتُ عَلى أَبِي الْحَسَنِ عليه السلام، فَقُلْتُ لَهُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ، فِي كُلِّ الْأُمُورِ أَرَادُوا إِطْفَاءَ نُورِكَ، وَ التَّقْصِيرَ بِكَ حَتّى أَنْزَلُوكَ هذَا الْخَانَ الْأَشْنَعَ، خَانَ الصَّعَالِيكَ.
فَقَالَ: «هَاهُنَا أَنْتَ يَا ابْنَ سَعِيدٍ؟» ثُمَّ أَوْمَأَ بِيَدِهِ، وَ قَالَ: «انْظُرْ» فَنَظَرْتُ، فَإِذَا أَنَا بِرَوْضَاتٍ أَنِقَاتٍ، وَ رَوْضَاتٍ بَاسِرَاتٍ، فِيهِنَّ خَيْرَاتٌ عَطِرَاتٌ، وَ وِلْدَانٌ كَأَنَّهُنَّ اللُّؤْلُؤُ الْمَكْنُونُ، وَ أَطْيَارٌ وَ ظِبَاءٌ وَ أَنْهَارٌ تَفُورُ، فَحَارَ بَصَرِي، وَ حَسَرَتْ عَيْنِي، فَقَالَ: «حَيْثُ كُنَّا فَهذَا لَنَا عَتِيدٌ، لَسْنَا فِي خَانِ الصَّعَالِيكَ».
حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از احمد بن محمد بن عبداللّه، از محمد بن يحيى، از صالح بن سعيد روايت كرده است كه گفت: بر امام على نقّى عليه السلام داخل شدم و به آن حضرت عرض كردم كه: فداى تو گردم، در همه امور خواستند كه نور تو را فرو نشانند، و در حقّ تو كوتاهى كردند تا آن كه تو را فرود آوردند در اين كاروان سرايى كه از هر جايى بدتر است، و كاروان سرايى است كه درويشان و گدايان، يا دزدان و بى سر و پايان در آن مسكن دارند. فرمود كه:«اى پسر سعيد، تو در اينجايى، نه من» و به دست خويش اشاره فرمود و فرمود كه: «بنگر»، چون نگريستم باغ ها ديدم به غايت خوب و خوشايند، و بوستان ها ديدم تر و تازه كه نهرها در آن جارى است و در آنها حوران خوب خوش بو و غلمان بودند، و گويا آن حوران مرواريد ناسفته يا پوشيده شده بودند كه غبار بر آن ننشسته باشد و در نهايت حسن و صفا و نور و ضيا باشد، و مرغان و آهويان و نهرها ديدم كه مى جوشيد، پس عقل من حيران و چشمم خيره شد. و حضرت فرمود كه: «ما در هر جا كه باشيم اين چيزها كه ديدى، از براى ما مهيّا و آماده است و ما در كاروان سراى گدايان و دزدان نيستيم».