باب در بيان شناختن ائمّه عليهم السلام دوستان خويش را و بيان تفويض امور دين

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از ابن محبوب، از صالح بن سهل، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه:«مردى به خدمت امير المؤمنين عليه السلام آمد و آن حضرت با اصحاب خويش نشسته بود، پس بر آن حضرت سلام كرد (و بنابر بعضى از نُسخ كافى، بر ايشان سلام كرد، و اوّل ظاهرتر است). و بعد از سلام، عرض كرد: به خدا سوگند كه من تو را دوست مى دارم و با تو موالات مى ورزم. امير المؤمنين عليه السلام به آن مرد فرمود: دروغ گفتى. عرض كرد: بلى، به خدا سوگند، كه من تو را دوست مى دارم و با تو موالات مى ورزم. امير المؤمنين عليه السلام فرمود: دروغ گفتى، تو چنان كه گفتى، نيستى؛ زيرا كه خدا ارواح را آفريد و هزار سال پيش از آن كه بدن ها را بيافريند، بعد از آن دوست دار ما را به ما نمود. و به خدا سوگند، كه من، روح

احمد بن ادريس و محمد بن يحيى، از حسن بن على كوفى، از عُبيس بن هشام، از عبداللّه بن سليمان، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده اند كه گفت: آن حضرت را سؤال كردم از امام كه آيا خدا به او تفويض فرموده، چنانچه به سليمان بن داود تفويض فرموده بود؟ حضرت فرمود:«آرى». و دليل اين آن است كه سائلى، آن حضرت را از مسئله اى سؤال نمود و حضرت او را در آن مسأله، جواب فرمود. و ديگرى او را از همان مسئله سؤال كرد، و حضرت او را به غير جوابى كه به اوّل فرموده بود، جواب داد. بعد از آن، ديگرى او را سؤال كرد، و او را به غير جواب سائل اوّل و دويم جواب داد. بعد از آن، فرمود: « «هَـذَا عَطَـآؤُنَا فَامْنُنْ أَوْ أَعْطَ بِغَيْرِ حِسَابٍ» ، و اين كلمه، در قرائت على عليه السلام همچنين است» (و در قرآن، به جاى أو اعط