باب در بيان مولد حضرت ابو جعفر محمد بن على عليه السلام

محمد بن يحيى، از محمد بن احمد، از عبداللّه بن احمد، از صالح بن مَزيد، از عبداللّه بن مغيره، از ابوالصبّاح، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«مادرم در نزد ديوارى نشسته بود كه ديوار شكافت برداشت و آواز سختى شنيدم كه در وقت فرود آمدن آن، برخاست. پس مادرم به دست خويش اشاره به آن ديوار نمود و فرمود: نه، به حقّ محمد مصطفى سوگند، كه خدا تو را در فرود آمدن بر من رخصت نداده، پس آن ديوار در هواى ميان زمين و آسمان آويزان ماند تا مادرم از زير آن گذشت. بعد از آن پدرم، صد اشرفى به جهت مادرم تصدّق فرمود». ابوالصبّاح مى گويد كه: امام جعفر صادق عليه السلام روزى جدّه اش ـ يعنى: مادر پدرش ـ را ذكر فرمود و فرمود كه: «صدّيقه بود و در ميان اولاد امام حسن عليه السلام، زنى مثل او يافت نشد».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد، از محمد بن سنان، از ابان بن تغلب، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«جابر بن عبداللّه انصارى آخر كسى بود كه از اصحاب رسول خدا صلى الله عليه و آله باقى ماند و مردى بود كه از همه كس بريده شده رو به ما اهل بيت آورده بود، و در مسجد رسول خدا مى نشست و عمامه سياهى بر سر داشت كه كنار آن را در زير زنخدان خود گردانيده بود، به وضعى كه قدرى از روى او را پوشيده بود، و آواز مى كرد و مكرّر مى گفت كه: اى شكافنده علم. اهل مدينه مى گفتند كه: جابر هذيان مى گويد و جابر مى گفت: به خدا سوگند، كه هذيان نمى گويم، وليكن شنيدم از رسول خدا صلى الله عليه و آله كه مى فرمود: به درستى كه تو به زودى در خواهى يافت مردى را از من و از اهل بيت من، كه نامش نام من و

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد، از على بن حَكم، از مثنّى حنّاط، از ابوبصير كه گفت: بر امام محمد باقر عليه السلام داخل شدم و عرض كردم كه: شما وارث هاى رسول خداييد صلى الله عليه و آله؟ فرمود:«آرى». عرض كردم كه: رسول خدا صلى الله عليه و آله وارث جميع پيغمبران بود؛ كه دانست هر چه ايشان دانستند؟ فرمود: «آرى». عرض كردم: پس شما مى توانيد كه مردگان را زنده گردانيد و كور مادرزاد و پيس را چاق كنيد و شفا دهيد؟ فرمود: «آرى، به اذن خدا». بعد از آن فرمود كه: «اى ابا محمد، نزديك من بيا» من نزديك آن حضرت شدم، پس دست بر رو و بر چشم من ماليد، و من آفتاب و آسمان و زمين و خانه ها و آنچه در شهر بود، همه را ديدم (و در بعضى از نسَخ كافى، به جاى شهر، خانه مذكور است و بنابر اين، مراد آن بيوت كه

محمد بن يحيى، از محمد بن احمد، از محمد بن حسين، از محمد بن على، از عاصم بن حُميد، از محمد بن مسلم، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه گفت: روزى در خدمت آن حضرت بودم كه ناگاه، يك جفت كبوتر بر سر ديوار فرود آمدند و به آواز و زبان خود آواز كردند و چيزى گفتند. پس حضرت امام محمد باقر عليه السلام، ساعتى سخن آنها را جواب فرمود، پس آنها برخاستند و چون پرواز كردند و بر سر ديوار نشستند، نر با ماده به زبان خود ساعتى سخن گفت و آواز كرد، بعد از آن برخاستند. من به حضرت عليه السلام عرض كردم كه: فداى تو گردم، اين مرغ چه بود؟ فرمود كه:«اى پسر مسلم، هر چيزى كه خدا آن را آفريده؛ از مرغان، يا چهارپايان، يا چيزى كه روح در آن باشد و جان داشته باشد، سخن ما را از فرزند آدم بيشتر مى شنوند، و اطاعت ما