باب در بيان لزوم حجّت بر عالم و سخت گرفتن امر بر او

على بن ابراهيم بن هاشم، از پدرش، از قاسم بن محمد، از مِنقرى، از حفص بن غياث، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: آن حضرت فرمود:«اى حفص، از براى جاهل هفتاد گناه آمرزيده مى شود، پيش از آن كه يك گناه از براى عالم آمرزيده شود».

به همين اسناد از او روايت شده كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه:«عيسى بن مريم فرمود: واى بر علماى بد! كسى نمى داند كه آتش بر ايشان چگونه زبانه مى كشد».

على بن ابراهيم، از پدرش، و محمد بن اسماعيل، از فضل بن شاذان، همه روايت كرده اند از ابن ابى عُمير، از جميل بن درّاج، كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«چون روح به اين جا رسيد ـ و با دست خود اشاره به حلقوم خويش فرمود ـ عالم را توبه نمى باشد». پس اين آيه را خواند: «إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَى اللَّهِ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السُّوءَ بِجَهَالَةٍ» ۱، يعنى: «جز اين نيست كه قبول توبه بر خدا واجب است به مقتضاى وعده و لطف از براى آنان كه بدى را به جا مى آورند به نادانى و سفاهت نه از روى علم و دانش».