باب در بيان ابتلا و اختيار (كه به معنى آزمودن است)
2 حدیث
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ هَاشِمٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى، عَنْ يُونُسَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمنِ، عَنْ حَمْزَةَ بْنِ مُحَمَّدٍ الطَّيَّارِ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«مَا مِنْ قَبْضٍ وَلَا بَسْطٍ إِلَا وَلِلّهِ فِيهِ مَشِيئَةٌ وَقَضَاءٌ وَابْتِلَاءٌ».
على بن ابراهيم بن هاشم، از محمد بن عيسى، از يونس بن عبدالرحمان، از حمزة بن محمد طيّار، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود كه:«هيچ همّ و غمّ و تنگ گيرى و تنگى و هيچ شادى و خرّمى و گشايشى نيست، مگر آن كه خدا را در آن مشيت و قضا و آزمايشى است كه با بندگان به طريق اهل امتحان رفتار مى كند».
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ فَضَالَةَ بْنِ أَيُّوبَ، عَنْ حَمْزَةَ بْنِ مُحَمَّدٍ الطَّيَّارِ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«إِنَّهُ لَيْسَ شَيْءٌ فِيهِ قَبْضٌ أَوْ بَسْطٌ ـ مِمَّا أَمَرَ اللّهُ بِهِ أَوْ نَهى عَنْهُ ـ إِلَا وَفِيهِ لِلّهِ ـ عَزَّ وَجَلَّ ـ ابْتِلَاءٌ وَقَضَاءٌ».
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند از احمد بن محمد بن خالد، از پدرش، از فَضالة بن ايّوب، از حمزة بن محمد بن طيّار، از امام جعفر صادق عليه السلام كه آن حضرت فرمود كه:«چيزى نيست از آنچه خدا به آن امر فرموده، يا از آن نهى نموده، كه در آن گرفتگى يا گشايشى باشد، مگر آن كه خداى عزّوجلّ را در آن آزمايش و قضايى هست».