باب در بيان اين كه اگر مردم بر ائمّه عليهم السلام مى پوشيدند و سخن ايشان را فاش
2 حدیث
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ فَضَالَةَ بْنِ أَيُّوبَ، عَنْ أَبَانِ بْنِ عُثْمَانَ، عَنْ عَبْدِ الْوَاحِدِ بْنِ الْمُخْتَارِ، قَالَ:قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ عليه السلام: «لَوْ كَانَ لِأَلْسِنَتِكُمْ أَوْكِيَةٌ، لَحَدَّثْتُ كُلَّ امْرِىً? بِمَا لَهُ وَ عَلَيْهِ».
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد، از حسين بن سعيد، از فَضالة بن ايّوب، از ابان بن عثمان، از عبدالواحد بن مختار كه گفت: امام محمد باقر عليه السلام فرمود كه:«اگر زبان هاى شما را بندها مى بود، هر آينه حديث مى كردم هر مردى را به آنچه باعث نفع و موجب ضرر او باشد» (و بند زبان داشتن، كنايه است از آن كه آنچه مى شنود، به كسى نگويد).
وَ بِهذَا الْاءِسْنَادِ، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنِ ابْنِ سِنَانٍ، عَنْ عَبْدِ اللّهِ بْنِ مُسْكَانَ، قَالَ:سَمِعْتُ أَبَا بَصِيرٍ يَقُولُ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام: مِنْ أَيْنَ أَصَابَ أَصْحَابَ عَلِيٍّ عليه السلام مَا أَصَابَهُمْ مَعَ عِلْمِهِمْ بِمَنَايَاهُمْ وَ بَـلَايَاهُمْ؟ قَالَ: فَأَجَابَنِي ـ شِبْهَ الْمُغْضَبِ ـ: «مِمَّنْ ذلِكَ إِلَا مِنْهُمْ؟!».
فَقُلْتُ: مَا يَمْنَعُكَ جُعِلْتُ فِدَاكَ؟
قَالَ: «ذلِكَ بَابٌ أُغْلِقَ إِلَا أَنَّ الْحُسَيْنَ بْنَ عَلِيٍّ ـ صَلَوَاتُ اللّهِ عَلَيْهِمَا ـ فَتَحَ مِنْهُ شَيْئاً يَسِيراً»، ثُمَّ قَالَ: «يَا أَبَا مُحَمَّدٍ، إِنَّ أُولئِكَ كَانَتْ عَلى أَفْوَاهِهِمْ أَوْكِيَةٌ».
و به همين اسناد، از احمد بن محمد، از ابن سِنان، از عبداللّه بن مُسكان روايت است كه گفت: شنيدم از ابوبصير كه مى گفت: به امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: از كجا به اصحاب على عليه السلام رسيد آنچه به ايشان رسيد با دانش ايشان به مرگ ها و بلاهاى خويش (و مراد از آن، امور غريبه اى است كه حضرت ايشان را به آن خبر داده بود، در حالى كه زائد بر آن، علم به مرگ و بلاى خويش داشتند. و بعضى گمان كرده اند كه مراد، استبعاد سائل است كه با وجود علم به مرگ و بلا، چگونه رسيد به ايشان آنچه رسيد. حضرت فرمود كه:«از بدى خود ايشان بود». و عنوان و آخر حديث، هر دو، دلالت بر ردّ اين توهم مى كنند. و مراد از اصحاب آن حضرت، خواصّ اصحاب اند كه قابل اين علوم بودند).
ابوبصير مى گويد كه: پس آن حضرت مرا جواب فرمود مانند