حدیث دربارهباب در بيان اين كه زمين از حجت خدا خالى نمى باشد

مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ سَعِيدٍ، عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي حَمْزَةَ، عَنْ أَبِي بَصِيرٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«إِنَّ اللّهَ أَجَلُّ وَ أَعْظَمُ مِنْ أَنْ يَتْرُكَ الْأَرْضَ بِغَيْرِ إِمَامٍ عَادِلٍ».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از حسين بن سعيد، از قاسم بن محمد، از على بن ابى حمزه، از ابو بصير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود كه:«خدا از آن جليل تر و عظيم تر است كه زمين را بى عالم واگذارد».

کلیدواژه‌ها تحفه الاولیا 4 کتاب حجت باب در بیان این که زمین از حجت خدا خالی نمی باشد

احادیث دیگر این موضوع

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن ابى عُمير، از حسين بن ابى العلاء كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: آيا مى شود كه زمين باشد و امامى در آن نباشد؟ حضرت فرمود:«نه». عرض كردم كه دو امام، در آن مى باشند؟ فرمود: «نه، مگر آن كه يكى از اين دو امام، ساكت باشد» (يعنى از دعوت و تعريف از پيش خود).

على بن ابراهيم، از پدرش، از محمد بن ابى عُمير، از منصور بن يونس و سعدان بن مسلم، از اسحاق بن عمار، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى فرمود:«به درستى كه زمين از خلائق خالى نمى گردد، مگر آن كه در آن امامى هست، تا آن كه اگر مؤمنان چيزى را در دين زياد كنند، ايشان را بر گرداند، و اگر چيزى را كم كنند، آن را از براى ايشان تمام گرداند».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از على بن حَكم، از ربيع بن محمد مُسْلى، از عبداللّه بن سليمان عامرى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود كه:«زمين از حالى به حالى نمى گردد، مگر آن كه خدا را در آن حجتى است كه حلال و حرام را به مردم مى شناساند، و ايشان را به سوى راه خدا مى خواند».

احمد بن مهران، از محمد بن على، از حسين بن ابى العلاء، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: به آن حضرت عرض كردم كه: زمين بى امام باقى مى ماند؟ حضرت فرمود:«نه».

على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى، از يونس، از ابن مُسكان، از ابو بصير، از امام محمد باقر عليه السلام يا امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: آن حضرت فرمود كه:«خداى عزّوجلّ، زمين را بى عالم ـ كه مراد از آن، امام و حجت خداست ـ وانگذاشته و اگر اين عالم نمى بود، حق از باطل شناخته نمى شد».

على بن محمد، از سهل بن زياد، از حسن بن محبوب، از ابو اسامه و على بن ابراهيم، از پدرش، از حسن بن محبوب، از ابو اسامه و هشام بن سالم، از ابوحمزه، از ابو اسحاق، از آن كه بر او وثوق و اعتمادى داشته، از اصحاب امير المؤمنين عليه السلام روايت كرده اند كه امير المؤمنين عليه السلام فرمود كه:«بار خدايا، به درستى كه تو زمين خويش را خالى نمى گذارى از حجتى كه از براى تو باشد بر آفريدگانت».

على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى، از محمد بن فُضيل، از ابوحمزه، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه گفت: آن حضرت فرمود:«به خدا سوگند كه خدا زمين را وانگذاشته از وقتى كه قبض روح آدم فرموده تا امروز، مگر آن كه در آن، امام و پيشوا بوده كه به سبب او راه يافتن به سوى خدا به عمل آيد. و امام، و حجت خداست بر بندگان او و زمين باقى نمى ماند بدون امامى كه حجت است از براى خدا بر بندگانش».

حسين بن محمد، از مُعلّى بن محمد، از بعضى از اصحاب ما، از ابو على بن راشد روايت كرده است كه گفت: امام موسى كاظم عليه السلام فرمود:«به درستى كه زمين از حجتى خالى نمى باشد. و من، به خدا سوگند كه همان حجتم».