باب در بيان اين كه امامت عهد و پيمانى است از جانب خداى عزّوجلّ كه معهود و
4 حدیث
الْحُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنْ مُعَلَّى بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ الْوَشَّاءِ، قَالَ:حَدَّثَنِي عُمَرُ بْنُ أَبَانٍ، عَنْ أَبِي بَصِيرٍ، قَالَ: كُنْتُ عِنْدَ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، فَذَكَرُوا الْأَوْصِيَاءَ، وَ ذَكَرْتُ إِسْمَاعِيلَ، فَقَالَ: «لَا وَ اللّهِ، يَا أَبَا مُحَمَّدٍ، مَا ذَاكَ إِلَيْنَا، وَ مَا هُوَ إِلَا إِلَى اللّهِ عَزَّ وَ جَلَّ، يُنْزِلُ وَاحِداً بَعْدَ وَاحِدٍ».
حسين بن محمد، از مُعلّى بن محمد، از حسن بن على وشّاء، روايت كرده است كه گفت: حديث كرد مرا عمر بن ابان، از ابوبصير كه گفت: در نزد امام جعفر صادق عليه السلام بودم، پس اوصيا را ذكر كردند و من اسماعيل را ذكر كردم (يعنى: گفتم كه اسماعيل پسر آن حضرت، امام خواهد بود)، حضرت فرمود:«نه، به خدا سوگند اى ابا محمد، تعيين امام به سوى ما تفويض نشده، و نيست اين امر، مگر مفوّض به سوى خداى عزّوجلّ كه يك به يك را به ترتيب در جاى خويش فرود مى آورد».
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ سَعِيدٍ، عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ، عَنْ حَمَّادِ بْنِ عُثْمَانَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ الْأَشْعَثِ، قَالَ:سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللّهِ عليه السلام يَقُولُ: «أَ تَرَوْنَ الْمُوصِيَ مِنَّا يُوصِي إِلى مَنْ يُرِيدُ؟ لَا وَ اللّهِ، وَ لكِنْ عَهْدٌ مِنَ اللّهِ وَ رَسُولِهِ صلى الله عليه و آله لِرَجُلٍ فَرَجُلٍ حَتّى يَنْتَهِيَ الْأَمْرُ إِلى صَاحِبِهِ».
الْحُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنْ مُعَلَّى بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ جُمْهُورٍ، عَنْ حَمَّادِ بْنِ عِيسى، عَنْ مِنْهَالٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ الْأَشْعَثِ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، مِثْلَهُ.
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از حسين بن سعيد، از ابن ابى عمير، از حمّاد بن عثمان، از عمرو بن اشعث روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«آيا چنان مى دانيد كه وصيّت كننده از ما امامان، به سوى هر كه اراده داشته باشد وصيّت مى كند، نه، به خدا سوگند كه چنين نيست، وليكن عهد و پيمانى است از جانب خدا و رسول او صلى الله عليه و آله، براى مردانى چند به ترتيب تا آن كه منتهى شود به صاحب آن» (يعنى: صاحب الأمر ـ عجّل اللّه ظهوره ـ).
حسين بن محمد، از مُعلّى بن محمد، از محمد بن جمهور، از حمّاد بن عيسى، از منهال، از عمرو بن اشعث، از امام جعفر صادق عليه السلام مثل اين را روايت كرده است.
الْحُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنْ مُعَلَّى بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ بَكْرِ بْنِ صَالِحٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سُلَيْمَانَ، عَنْ عَيْثَمِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ عَمَّارٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«إِنَّ الْاءِمَامَةَ عَهْدٌ مِنَ اللّهِ ـ عَزَّ وَ جَلَّ ـ مَعْهُودٌ لِرِجَالٍ مُسَمَّيْنَ، لَيْسَ لِلْاءِمَامِ أَنْ يَزْوِيَهَا عَنِ الَّذِي يَكُونُ مِنْ بَعْدِهِ.
إِنَّ اللّهَ ـ تَبَارَكَ وَ تَعَالى ـ أَوْحى إِلى دَاوُدَ عليه السلام: أَنِ اتَّخِذْ وَصِيّاً مِنْ أَهْلِكَ؛ فَإِنَّهُ قَدْ سَبَقَ فِي عِلْمِي أَنْ لَا أَبْعَثَ نَبِيّاً إِلَا وَ لَهُ وَصِيٌّ مِنْ أَهْلِهِ، وَ كَانَ لِدَاوُدَ عليه السلام أَوْلَادٌ عِدَّةٌ، وَ فِيهِمْ غُـلَامٌ
حسين بن محمد، از مُعلّى بن محمد، از على بن محمد، از بكر بن صالح، از محمد بن سليمان، از عَيثم بن اسلم، از معاوية بن عمّار، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود كه:«امامت، وصيّت و پيمانى است از جانب خداى عزّوجلّ كه معروف است، و هميشه رعايت آن شده و مى شود از براى مردانى چند كه نام برده شده اند و معهود و معيّن اند. و امام پيش را نمى رسد كه آن را دور گرداند و منع كند از آن امامى كه بعد از او مى باشد. به درستى كه خداى تبارك و تعالى به سوى داود عليه السلام وحى فرمود كه: وصيّى را از اهل خود فراگير؛ زيرا كه در علم من، سبقت گرفته كه هيچ پيغمبرى را مبعوث نگردانم، مگر آن كه او را وصيّى باشد از اهلش. و داود را چندين اولاد بود و در ميان ايشان پسرى بود كه مادرش در نزد داود عليه
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ، عَنِ ابْنِ بُكَيْرٍ وَ جَمِيلٍ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُصْعَبٍ، قَالَ:سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللّهِ عليه السلام يَقُولُ: «أَ تَرَوْنَ أَنَّ الْمُوصِيَ مِنَّا يُوصِي إِلى مَنْ يُرِيدُ؟ لَا وَ اللّهِ، وَ لكِنَّهُ عَهْدٌ مِنْ رَسُولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله إِلى رَجُلٍ فَرَجُلٍ حَتّى انْتَهى إِلى نَفْسِهِ».
محمد بن يحيى روايت كرده است، از احمد بن محمد، از ابن ابى عُمير، از ابن بُكير و جميل، از عمرو بن مصعب كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«آيا چنان مى دانيد كه وصيّت كننده اى از ما وصيّت مى كند به سوى آن كه اراده دارد؟ نه، به خدا سوگند كه چنين نيست، وليكن آن عهد و پيمانى است از رسول خدا صلى الله عليه و آله به سوى مردانى چند ـ و شمرد تا به خود آن حضرت منتهى شد ـ».