باب در بيان اين كه ائمه عليهم السلام در علم و شجاعت و وجوب طاعت برابرند

محمد بن يحيى، از احمد بن ابى زاهر، از خشّاب، از على بن حسّان، از عبدالرحمان بن كثير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: آن حضرت اين آيه را خواند كه: «الَّذينَ آمَنُوا وَ اتَّبَعَتْهُمْ ذُرّيَّتُهُمْ بِإيمانٍ ألْحَقْنا بِهِمْ ذُرّيَّتَهُمْ وَ ما ألَتْناهُمْ مِنْ عَمَلِهِمْ مِنْ شَيْءٍ» ۱ و فرمود كه:«مراد از الذّين آمنوا پيغمبر و امير المؤمنين عليهماالسلاماست و مراد از ذريّه آن حضرت ائمّه و اوصيايند عليهم السلام» (و ضمير در ألحقنا بهم اگر چه حضرت در آن چيزى نفرموده، وليكن معلوم است كه راجع است به الذّين امنوا كه مراد از آن، رسول و امير المؤمنين عليهماالسلام است و آنچه گمان كرده كه ظاهر ضمير تثنيه بود كه بهما باشد، اشتباه كرده است، و ضمير در ألتناهم را راجع به سوى ذريّه