حدیث دربارهابو الأسود دُئلى

ربيع الأبرار:سَأَلَ زِيادُ بنُ أبيهِ أبَا الأَسوَدِ عَن حُبِّ عَلِيٍّ فَقالَ: إنَّ حُبَّ عَلِيٍّ يَزدادُ في قَلبي حِدَّةً، كَما يَزدادُ حُبُّ مُعاوِيَةَ في قَلبِكَ؛ فَإِنّي اُريدُ اللّهَ وَالدّارَ الآخِرَةَ بِحُبّي عَلِيّا، وتُريدُ الدُّنيا بِزينَتِها بِحُبِّكَ مُعاوِيَةَ، ومَثَلي ومَثَلُكَ كَما قالَ إخوَةُ مَذحِجٍ: خَليلانِ مُختَلِفٌ شَأنُنا اُريدُ العَلاءَ ويَهوِى اليَمَن اُحِبُّ دِماءَ بَني مالِك وراقَ المُعَلّى ۱ بَياضَ اللَّبَنِ ۲

ربيع الأبرار:زياد بن ابيه، از ابو الأسود درباره دوستى على عليه السلام پرسيد. ابو الأسود گفت: دوستىِ على در دل من، شديدتر مى گردد، همان گونه كه دوستىِ معاويه در دل تو افزوده مى شود. من از دوست داشتن على، خداوند و خانه آخرت را مى طلبم، و تو با دوست داشتن معاويه، دنيا و زيور آن را مى جويى. مَثَل من و تو، چنان است كه شاعر مَذحِجى گفته است: دو دوست با خواستِ گونه گونيم من بزرگى مى جويم و او به يمن، علاقه دارد. من خون بنى مالك را و شير دوش، سفيدىِ شير را در نظر مى دارد.

۱.في المصدر: «العلى»، والصحيح ما أثبتناه كما في تاج العروس: ج 19 ص 698.

۲.ربيع الأبرار: ج 3 ص 479.

کلیدواژه‌ها علی از زبان یارانش ابو الاسود دیلی

احادیث دیگر این موضوع

الاستيعابـ در سوگ امير مؤمنان عليه السلام ـ: ابو الأسود دؤلى ـ و اكثر آن را به امّ هيثم، دختر عريان نخعى نسبت مى دهند ـ، سرود: اى ديده، واى بر تو! ياريمان كن بر امير مؤمنان، گريه نمى كنى؟ امّ كلثوم، بر او گريست و به يقين ديد. به خوارج، هر جا كه هستند، بگو: ديدگانِ بدخواهان ما روشن مباد! آيا در ماه رمضان، همه ما را سوگوار كرديد؟ با كشتن بهترينِ مردم؟ آن كه كشتيدش، بهترين كسى بود كه بر اسب نشست وآن را رام ساخت و [بهترين كسى كه] بر شتر، سوار شد. و [بهترين] كسى كه نعلين پوشيد و كفش به پا كرد و آن كه آيات سوره هاى بلند و كوتاه را مى خوانْد. همه صفت هاى خوب در او بود و [نيز] دوستىِ فرستاده پروردگار جهانيان. قريشيان، هر جا كه بودند، مى دانستند كه تو از نظر دين و خاندان، بهترينِ آنانى. اگر با ابو حسين، رو به رو شوى ماه را بر بالاى ديدگان وى مى بينى. ما پيش از كشته شدن او، به خير بوديم و ولىّ پيامبر خدا را در بين خود مى ديديم. آن كه حق را به پا مى داشت و در آن، ترديد نمى كرد و در بين دشمن و نزديكان، عدالت را به كار مى گرفت. دانشى را كه در نزدش بود، پوشيده نداشت و از ستمكاران، آفريده نشده بود. مردم، آن هنگامى كه على را از دست دادند چون چارپايانى بودند كه سال ها در شهر، حيران بودند. اى معاوية بن صخر! او را سرزنش مكن چرا كه [او] باقى مانده خليفه ها در بين ما بود.