زيد بن صُوحان

امام صادق عليه السلام:هنگامى كه در جنگ جمل، زيد بن صوحان بر زمين افتاد، اميرمؤمنان، بالاى سرش آمد و نشست و فرمود: «خدا رحمتت كنند، اى زيد! تو سبك بار و پُر بهره بودى». زيد، سرش را بلند كرد و گفت: خدا تو را خير بدهد، اى اميرمؤمنان! به خدا سوگند، تو را جز اين نشناختم كه به خدا دانايى و در اُمّ الكتاب، بلندمنزلت و حكيم هستى، و خداوند، در درون جانت، بزرگ است. سوگند به خدا، از روى ناآگاهى در كنارت نجنگيدم؛ بلكه از امّ سلمه، همسر پيامبر صلى الله عليه و آله شنيدم كه مى گفت: از پيامبر خدا شنيدم كه مى فرمود: «هر كس كه من مولاى اويم، على مولاى اوست. خداوندا! دوستدار على را دوست بدار و دشمن على را دشمن بدار. يارى كننده على را يارى كن و تنها گذارنده على را تنها بگذار». سوگند به خدا، بد داشتم كه تو را