سوره حمد

عيون أخبار الرضا عليه السلامـ به سندش، از امام حسين عليه السلام، از امام على عليه السلام ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «خداوند عز و جل فرموده است كه سوره حمد را ميان خود و بنده ام قسمت كردم؛ نيمى از آن براى من و نيمِ ديگر، از آنِ بنده من است و براى بنده ام، هر چه بخواهد، هست. چون بنده بگويد: «به نام خداوند بخشنده مهربان» ، خداى بزرگِ بِشْكوه مى فرمايد: بنده ام، با نام من آغاز كرد و بر من، حق دارد كه كارهايش را به پايان برسانم و در حالات مختلف، به او بركت بخشم. و چون بگويد: «ستايش، ويژه پروردگار جهانيان است» ، خداوند بزرگ بِشْكوه مى فرمايد: بنده ام، مرا ستود و دانست كه نعمت هاى نزد او از جانب من است و گرفتارى ها، به فضل و قدرتِ من از او دور شده است. گواهتان مى گيرم كه نعمت هاى

عيون أخبار الرضا عليه السلامـ به نقل از محمّد بن زياد و محمّد بن سيّار، از امام عسكرى، از پدرش امام هادى، از جدّش امام جواد عليهم السلام ـ: مردى نزد [پدرم امام] رضا عليه السلام آمد و به او گفت: اى فرزند پيامبر خدا! اين سخن خداوند عز و جل را كه «الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ؛ ستايش، ويژه پروردگار جهانيان است» ، برايم تفسير كن. فرمود: «پدرم، از جدّش، از باقر، از زين العابدين، از پدرش [امام حسين عليهم السلام]نقل كرد كه: مردى نزد امير مؤمنان عليه السلام آمد و همين سؤال را كرد. ايشان فرمود: « «ستايش، ويژه خداست» ؛ يعنى آن كه خداوند، برخى از نعمت هايش را به اجمال به بندگانش معرّفى نمود؛ زيرا بندگان، توانايىِ شناخت همه آنها را به تفصيل ندارند، چون بيشتر از آن اند كه به شمار در آيند و