سيره اهل بيت عليهم السلام در راضى بودن به قضا

الملهوفـ از امام حسين عليه السلام، در سخنان ايشان، هنگامى كه تصميم به عزيمت به عراق گرفت ـ: رضايت خدا، رضايت ما اهل بيت است؛ بر بلايش شكيبايى مى كنيم و او هم پاداش شكيبايان را تمام و كمال، به ما مى دهد.

الإرشاد:از فَرَزدَق شاعر، روايت شده است كه گفت: در سال شصتم [هجرى]مادرم را به حج بردم. هنگامى كه شترش را مى راندم تا داخل حرم شوم، حسين بن على عليه السلام را ديدم كه در حال بيرون رفتن از مكّه بود. به من فرمود: «از مردم پشتِ سرت به من خبر ده». گفتم: از شخص آگاهى پرسيدى. دل هاى مردم، با تو و شمشيرهايشان، بر ضدّ توست و قضا، از آسمانْ فرود مى آيد و خداوند، هر چه بخواهد، انجام مى دهد. حسين عليه السلام فرمود: «راست گفتى. كار، از آنِ خداست و پروردگار ما، هر روز در كارى است. اگر قضاى الهى آن گونه كه دوست داريم، فرود آيد، خداوند را بر نعمت هايش مى ستاييم و از او در سپاس گزارى، يارى گرفته مى شود، و اگر قضاى الهى از رسيدن به آرزويمان مانع شد، آن كه نيّتش حق و درونش پرهيزگارى باشد، دور نمى افتد».

مهج الدعواتـ از امام حسين عليه السلام، از آنچه در قنوتش مى گفت ـ: خدايا! من با همه اينها به تو پناهنده مى شوم و به چاره جويى و نيروى تو پناه مى برم، و به حكم تو ـ كه با علم خود، آن را به سوى من رانده اى ـ خشنودم و به هر جا روانه ام كنى، مى روم. هر چه تو قصد كرده اى، قصد مى كنم و در آنچه تو را از من راضى مى كند، از جانم دريغ نمى كنم؛ چرا كه تو مرا بدان، راضى داشته اى.

الفتوحـ از امام حسين عليه السلام در آنچه به خواهرش زينب عليهاالسلام هنگام فرود آمدن به كربلا فرمود ـ: اى خواهر! به تسليت الهى، تسلّى بگير و به قضاى الهى، راضى باش، كه ساكنان آسمان ها فنا مى شوند و زمينيان مى ميرند و هيچ آفريده اى باقى نمى ماند و هر چيزى هلاك مى شود، جز ذات خدا. حكم، از آنِ اوست و به سوى او باز مى گرديد و محمّد صلى الله عليه و آله، الگوى من و تو و هر مرد و زن مسلمان است.

مقتل الحسين عليه السلام، خوارزمىـ به نقل از شافعى ـ: پسرى از [فرزندان] حسين عليه السلام در گذشت؛ امّا اندوهى در او ديده نشد. از اين رو، ايشان مورد عتاب قرار گرفت. فرمود: «ما خاندانى هستيم كه از خداى عز و جل مى طلبيم و به ما عطا مى كند؛ امّا اگر چيزى را [پس] بخواهد كه او دوست دارد و ما [پس دادنِ] آن را خوش نداريم، رضايت مى دهيم».