گوناگونى پيشوايان

الفتوح:حسين عليه السلام رفت تا به ذات عِرق ۴ رسيد. در آن جا مردى از بنى اسد به نام بِشْر بن غالب را ديد و از او پرسيد: «از كدام قبيله اى؟». گفت: از بنى اسد. فرمود: «اى مَرد بنى اسدى! از كجا مى آيى؟». گفت: از عراق. فرمود: «وقتى عراقيان را ترك كردى، چگونه بودند؟». گفت: اى فرزند دختر پيامبر خدا! آنها را در حالى پشتِ سر نهادم كه دل هايشان با تو و شمشيرهايشان با بنى اميّه بود. حسين عليه السلام به او فرمود: «اى برادر عرب! راست گفتى. خداى ـ تبارك و تعالى ـ هر چه بخواهد، مى كند و بر هر چه اراده كند، حكم مى رانَد». مرد اسدى به ايشان گفت: اى فرزند دختر پيامبر خدا! از اين سخن خداى متعال به من خبر ده: «روزى كه هر دسته از مردم را با پيشوايشان، فرا مى خوانيم» . حسين عليه السلام فرمود:

الخرائج والجرائحـ به سندش، از امام حسين عليه السلام ـ: چون على عليه السلام خواست به نهروان برود، از كوفيان خواست كه بسيج شوند و به آنان فرمان داد كه در مدائن، ۶ اردو بزنند؛ امّا شَبَث بن ربِعى، عمرو بن حُرَيث، اشعث بن قيس و جرير بن عبد اللّه بَجَلى، كاهلى كردند و گفتند: آيا به ما اجازه مى دهى كه چند روزى ديرتر از تو حركت كنيم تا برخى كارهايمان را انجام دهيم و سپس به تو ملحق شويم؟ على عليه السلام به آنان فرمود: «اين را كه كرده ايد. اى بزرگان! بدا به حالتان! به خدا سوگند، شما هيچ كارى نداريد كه به خاطر آن، سرپيچى كنيد و من مى دانم كه در دل هايتان چه مى گذرد و برايتان مى گويم. مى خواهيد كه مردم را از همراهى من، باز داريد و گويى مى بينم كه در خَوَرنَق، ۷ سفره خوراكتان را مى گستريد و سوسمارى