پدرِ نُه امام

كفاية الأثرـ به سندش، از امام حسين عليه السلام ـ: بر پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در آمدم و چون متفكّر و غمگين و اندوهگين بود، پرسيدم: اى پيامبر خدا! چه شده است كه تو را انديشناك مى بينم؟ فرمود: «اى پسر عزيزم! روح الأمين (جبرئيل)، نزد من آمد و گفت: اى پيامبر خدا! [خداى]والاى برتر، به تو سلام مى رساند و مى فرمايد: تو پيامبرى ات را تمام كردى و روزگارت را به پايان بردى. پس اسم اكبر [خدا] و ميراث علمى و آثار علم نبوّت را نزد على بن ابى طالب بگذار كه من، زمين را رها نمى كنم، جز آن كه در آن، عالِمى باشد كه طاعت و ولايت من، با او شناخته شود، كه من، آگاهى از غيب را از نسل تو نمى گُسلم، همان گونه كه از نسل ديگر پيامبرانِ ميان تو و آدم نگسستم». گفتم: اى پيامبر خدا! پس از تو چه كسى اختياردار اين