زيد بن ارقم
2 حدیث
الإرشاد:لَمّا وَصَلَ رَأسُ الحُسَينِ عليه السلام ووَصَلَ ابنُ سَعدٍ ـ لَعَنَهُ اللّهُ ـ مِن غَدِ يَومِ وُصولِهِ، ومَعَهُ بَناتُ الحُسَينِ عليه السلام وأهلُهُ، جَلَسَ ابنُ زِيادٍ لِلنّاسِ في قَصرِ الإِمارَةِ وأذِنَ لِلنّاسِ إذنا عامّا، وأمَرَ بِإِحضارِ الرَّأسِ، فَوُضِعَ بَينَ يَدَيهِ، فَجَعَلَ يَنظُرُ إلَيهِ ويَتَبَسَّمُ، وفي يَدِهِ قَضيبٌ يَضرِبُ بِهِ ثَناياهُ، وكانَ إلى جانِبِهِ زَيدُ بنُ أرقَمَ صاحِبُ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله ـ وهُوَ شَيخٌ كَبيرٌ ـ فَلَمّا رَآهُ يَضرِبُ بِالقَضيبِ ثَناياهُ قالَ لَهُ:
اِرفَع قَضيبَكَ عَن هاتَينِ الشَّفَتَينِ، فَوَاللّهِ الَّذي لا إلهَ إلّا غَيرُهُ، لَقَد رَأَيتُ شَفَتَي رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله عَلَيهِما ما لا اُحصيهِ كَثرَةً
الإرشاد:وقتى سرِ امام حسين عليه السلام رسيد و فرداى آن روز، ابن سعد ـ كه لعنت خدا بر او باد ـ رسيد كه دختران و خانواده امام حسين عليه السلام با او بودند، ابن زياد، در دار الإماره، بارِ عامى براى مردم گذاشت. و به عموم مردم، اجازه داد كه حضور پيدا كنند.
[ابن زياد] دستور داد سر را آوردند و در برابرش گذاشتند. او خيره شده بود و به سر، نگاه مى كرد و لبخند مى زد و در دستش چوبى بود و با آن به دندان هاى پيشينِ امام عليه السلام مى زد. در كنار ابن زياد، زيد بن ارقم، صحابى پيامبر خدا بود ـ كه پيرمردى بود ـ. وقتى ديد كه ابن زياد، چوب به دندان هاى امام عليه السلام مى زند، به وى گفت: چوبت را از اين دو لب بردار. به خدايى كه هيچ معبودى جز او نيست، من بوسه لب هاى پيامبر خدا بر روى اين دندان ها را آن قدر
سير أعلام النبلاء عن زيد بن أرقم:كُنتُ عِندَ عُبَيدِ اللّهِ، فَاُتِيَ بِرَأسِ الحُسَينِ عليه السلام، فَأَخَذَ قَضيبا، فَجَعَلَ يَفتُرُ بِهِ عَن شَفَتَيهِ، فَلَم أرَ ثَغرا كانَ أحسَنَ مِنهُ، كَأَنَّهُ الدُّرُّ، فَلَم أملِك أن رَفَعتُ صَوتي بِالبُكاءِ. فَقالَ: ما يُبكيكَ أيُّهَا الشَّيخُ؟
قُلتُ: يُبكيني ما رَأَيتُ مِن رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، رَأَيتُهُ يَمَصُّ مَوضِعَ هذَا القَضيبِ، ويَلثِمُهُ، ويَقولُ: اللّهُمَّ إنّي اُحِبُّهُ فَأَحِبَّهُ. ۱
سير أعلام النبلاءـ به نقل از زيد بن ارقم ـ: پيش عبيد اللّه بودم كه سرِ حسين عليه السلام را آوردند و او با چوب دستى اش شروع كرد به باز نمودن لب ها از هم و مى گفت: دندانى بهتر از آن نديده ام! گويى مرواريد است.
نتوانستم خودم را نگه دارم و صداى گريه ام بلند شد. عبيد اللّه به من گفت: اى پيرمرد! چرا گريه مى كنى؟
گفتم: مرا اين به گريه آورد كه ديدم پيامبر خدا صلى الله عليه و آله، جاى [ضربت خوردنِ] اين چوب دستى را مى مكيد و مى بوسيد و مى فرمود: «خداوندا! من او را دوست دارم. تو هم او را دوست بدار».
۱.سير أعلام النبلاء: ج 3 ص 315، تاريخ دمشق: ج 14 ص 236 ح 3545، الأخبار الطوال: ص 259 كلاهما نحوه.