حدیث دربارهمُغَيرة بن نَوفِل بن حارث
أنساب الأشراف:قالَ المُغيرَةُ بنُ نَوفَلِ بنِ الحارِثِ بنِ عَبدِ المُطَّلِبِ:
أضحَكَنِي الدَّهرُ وأَبكانيوَ الدَّهرُ ذو صَرفٍ وأَلوانِ
يا لَهفَ نَفسي وهِيَ النَّفسُ لاتَنفَكُّ مِن هَمٍّ وأَحزانِ
عَلى اُناسٍ قُتِلوا تِسعَةٍبِالطَفِّ أمسَوا رَهنَ أكفانِ
وسِتَّةٍ ما إن أرى مِثلَهُمبَني عَقيلٍ خَيرِ فُرسانِ ۱
أنساب الأشراف:مُغَيرة بن نَوفل بن حارث بن عبد المطّلب، چنين سروده است:
روزگار، مرا گريانْد و خندانْدو روزگار، در گذر و رنگارنگ است.
آه و فسوس بر من كه جانى دارمكه از اندوه و غم، جدا نمى گردد؛
غم و اندوه بر نُه تن كه در سرزمين طَف كشته شدندو همگىِ آنها، سرانجام، كفن شدند
و شش تن كه هرگز، همانندشان را نمى بينم؛فرزندان عقيل، آن بهترينِ جنگاوران. ۲