گريه امام صادق عليه السلام

مصباح المتهجّدـ به نقل از عبد اللّه بن سِنان ـ: در روز عاشورا بر سَرورم امام صادق عليه السلام وارد شدم، در حالى كه گرفته و اندوهناك بود و اشك هايى همانند لؤلؤ از چشمانش سرازير بود. گفتم: اى پسر پيامبر خدا! گريه ات از چيست؟ خداوند، چشمانت را گريان نكند! به من فرمود: «آيا غافلى؟ آيا نمى دانى كه حسين بن على عليه السلام در چنين روزى كشته شد؟.». امام صادق عليه السلام چنان گريست كه مَحاسنش از اشك هايش تر شد.

كامل الزياراتـ به نقل از هارون بن خارجه ـ: در خدمت امام صادق عليه السلام بوديم كه از حسين عليه السلام ياد كرديم. ايشان گريست و ما هم گريه كرديم. امام عليه السلام سرش را بلند كرد و فرمود: «حسين عليه السلام فرمود: من كشته اشكم و هيچ مؤمنى مرا ياد نمى كند، مگر اين كه مى گريَد».

كامل الزياراتـ به نقل از صفوان جمّال ـ: در راه مدينه، عازم مكّه بوديم كه از امام صادق عليه السلام پرسيدم و گفتم: اى پسر پيامبر خدا! چه شده كه تو را گرفته و اندوهگين و شكسته مى بينم؟ فرمود: «اگر آنچه را من شنيدم، تو هم مى شنيدى، تو را از سؤال كردن از من باز مى داشت». گفتم: چه شنيدى؟ فرمود: «نفرين و ناله فرشتگان را به درگاه خداى عزوجل بر كُشندگان امير مؤمنان عليه السلام و حسين عليه السلام و نوحه سرايى جِنّيان و گريه فرشتگانِ پيرامون او و بى تابى زياد آنها را. با اين وصف، براى چه كسى غذا يا آب يا خواب، گوارا مى شود؟».