حدیث دربارهعمر بن سعد
الأمالي للطوسي عن المدائني عن رجاله:كانَ المُختارُ رَحِمَهُ اللّهُ قَد سُئِلَ في أمانِ عُمَرَ بنِ سَعدِ بنِ أبي وَقّاصٍ، فَآمَنَهُ عَلى أن لا يَخرُجَ مِنَ الكوفَةِ، فَإِن خَرَجَ مِنها فَدَمُهُ هَدَرٌ. قالَ: فَأَتى عُمَرَ بنَ سَعدٍ رَجُلٌ، فَقالَ: إنّي سَمِعتُ المُختارَ يَحلِفُ لَيَقتُلَنَّ رَجُلاً، وَاللّهِ، ما أحسَبُهُ غَيرَكَ. قالَ:
فَخَرَجَ عُمَرُ حَتّى أتَى الحَمّامَ ۱، فَقيلَ لَهُ: أتَرى هذا يَخفى عَلَى المُختارِ؟ فَرَجَعَ لَيلاً، فَدَخَلَ دارَهُ.
فَلَمّا كانَ الغَدُ غَدَوتُ، فَدَخَلتُ عَلَى المُختارِ، وجاءَ الهَيثَمُ بنُ الأَسوَدِ فَقَعَدَ، فَجاءَ حَفصُ بنُ عُمَرَ بنِ سَعدٍ، فَقالَ لِلمُختارِ: يَقولُ لَكَ أبو حَفصٍ: أنزِلنا بِالَّذي كانَ بَينَنا وبَينَكَ. قالَ: اِجلِس، فَدَعَا المُختارُ أبا عَمرَةَ، فَجاءَ رَجُلٌ قَصيرٌ يَتَخَشخَشُ فِي الحَديدِ فَسارهُ، ودَعا بِرَجُلَينِ، فَقالَ: اِذهَبا مَعَهُ، فَذَهَبَ فَوَاللّهِ ما أحسَبُهُ بَلَغَ دارَ عُمَرَ بنِ سَعدٍ حَتّى جاءَ بِرَأسِهِ.
فَقالَ المُختارُ لِحَفصٍ: أتَعرِفُ هذا؟ فَقالَ: «إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّـآ إِلَيْهِ رَ جِعُونَ» ۲، نَعَم. قالَ: يا أبا عَمرَةَ، ألحِقهُ بِهِ، فَقَتَلَهُ. فَقالَ المُختارُ رَحِمَهُ اللّهُ: عُمَرُ بِالحُسَينِ عليه السلام، وحَفصٌ بِعَلِيِّ بنِ الحُسَينِ عليه السلام، ولا سَواءَ. ۳
الأمالى، طوسىـ به نقل از مدائنى، از راويانش ـ: از مختار ـ كه رحمت خدا بر او باد ـ براى عمر بن سعد بن ابى وقّاص، درخواست امان شد؛ ولى به شرط اين كه از كوفه بيرون نرود، به او امان داد، كه اگر برود، خونش بر باد رفته است.
مردى نزد عمر بن سعد آمد و گفت: من شنيده ام كه مختار، سوگند ياد كرده كه مردى را بكُشد! به خدا سوگند، من كسى را جز تو، گمان ندارم.
عمر جبن سعدج از كوفه بيرون آمد تا به حمّام ۴ رسيد. به او گفته شد: فكر مى كنى اين كارت بر مختار پوشيده مى ماند؟! او شبانه باز گشت و داخل خانه اش شد.
وقتى صبح شد، من بر مختار وارد شدم. هيثم بن اسود آمد و نشست. حفص پسر عمر بن سعد آمد و به مختار گفت: جپدرمج ابو حفص، برايت پيام داد كه: بر اساس همان عهد و قرارى كه ميان ما و تو هست، ما را در جايگاهمان نگه دار.
مختار گفت: بنشين. و ابو عَمره را صدا زد. مردى كوتاه آمد، در حالى كه صداى چكاچك آهن سلاحش بلند شده بود. مختار با او درِ گوشى سخن گفت و دو نفر را هم خواست و به آنها گفت: با او برويد. به خدا سوگند، خيال نمى كردم كه به خانه عمر بن سعد رسيده باشد كه سرش را آورد.
مختار به حفص گفت: اين را مى شناسى؟
گفت: «إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّـآ إِلَيْهِ رَ جِعُونَ» ؛ آرى.
مختار گفت: اى ابو عمره! او را به عمر، ملحق كن. او حفص را هم كشت.
آن گاه مختار ـ كه رحمت خدا بر او باد ـ گفت: عمر در برابر حسين عليه السلام و حفص در برابر على بن الحسين، هر چند كه برابر نيستند.
کلیدواژهها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرنفرین کردن به دیگران +2 مورد دیگر