حدیث دربارهعبد اللّه بن عمر

سنن الترمذي عن عبد الرحمن بن أبي نُعْم:إنَّ رَجُلاً مِن أهلِ العِراقِ سَأَلَ ابنَ عُمَرَ عَن دَمِ البَعوضِ يُصيبُ الثَّوبَ، فَقالَ ابنُ عُمَرَ: اُنظُروا إلى هذا يَسأَلُ عَن دَمِ البَعوضِ وقَد قَتَلُوا ابنَ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله! وسَمِعتُ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله يَقولُ: إنَّ الحَسَنَ وَالحُسَينَ هُما رَيحانَتايَ مِنَ الدُّنيا. ۱

سنن الترمذىـ به نقل از عبد الرحمان بن ابى نُعْم ـ: مردى عراقى از ابن عمر در باره لباسى كه با خون پشه آلوده مى شود، پرسيد. ابن عمر گفت: اين را ببنيد كه از خون پشه مى پرسد، در حالى كه اينان، پسر پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را كشتند. من از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله شنيدم كه مى فرمود: «حسن و حسين، دو دسته گل من از دنيايند».

۱.سنن الترمذي: ج 5 ص 657 ح 3770، تهذيب الكمال: ج 6 ص 400، خصائص أمير المؤمنين للنسائي: ص 259، تاريخ دمشق: ج 14 ص 129 ح 3419 كلاهما نحوه؛ العمدة: ص 401 ح 815، روضة الواعظين: ص 174، كشف الغمّة: ج 2 ص 222 وليس فيها «يصيب الثوب».

کلیدواژه‌ها جنگ های امام علی در ایام حکومت دیدگاه هایی درباره نبرد با سرکشان عبد الله بن عمر

احادیث دیگر این موضوع

الفتوح:مردم با عبد اللّه بن زبير بيعت مى كردند، تا اين كه جمعيت فراوانى از حجازيان و مردم ديگر شهرها، با او دست بيعت دادند و يزيد، از اين ماجرا خبر نداشت تا اين كه وقتى ابن زبير فهميد كه پشتش با اين جمعيتى كه با وى بيعت كرده اند، محكم است، در آشكار و پنهان، به عيبجويى يزيد مى پرداخت و او را لعن مى كرد و هر سخن زشتى را در باره يزيد و بنى اميّه، بر زبان مى آورد. آن گاه به منبر رفت و گفت: هان، اى مردم! شما شيوه بنى اميّه را در كنار گذاشتن قرآن و سنّت مى دانيد و نيز شيوه معاوية بن ابى سفيان را كه بدون رضايت مردم بر آنها حكمرانى مى كرد و بر خلاف نظر پيامبر صلى الله عليه و آله كه فرمود: «فرزند، تابع پيمان ازدواج است و براى زناكار، سنگ است»، زياد بن ابيه را برادر خود خواند و حُجر بن عَدى كِندى را به همراه جمعى ديگر از مسلمانان، به قتل رساند و براى پسرش يزيد، در زمان حيات خود، بيعت گرفت و عهد خود را ـ كه بيعت با حسين بن على براى حكمرانىِ پس از خود بود ـ، شكست. آن گاه اين يزيد بن معاويه، شما مى دانيد كه با حسين و برادران و فرزندان و عموزادگانش چه كرد؟! همه را كشت و باقى ماندگان آنها را به اسارت گرفت و با محمل هاى بدون جُل و بى آن كه حقّ پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را در باره آنها مراعات كند، به شام برد، در حالى كه [خود] به يوزبازى و ميمون بازى و ميخوارگى و گناه و معصيت، مشغول بود.

صحيح البخارىـ به نقل از ابن ابى نُعْم ـ: من در حضور عبد اللّه بن عمر بودم كه مردى در باره [نجس يا پاك بودنِ] خون پشه از وى پرسيد. او جواب داد: تو از كدام طايفه اى؟ گفت: از اهالى عراقم. ابن عمر گفت: به اين، نگاه كنيد كه از من در باره خون پشه مى پرسد، در حالى كه اينان، پسر پيامبر صلى الله عليه و آله را كشتند! من از پيامبر صلى الله عليه و آله شنيدم كه مى فرمود: «آن دو (حسن و حسين)، دو دسته گل من در دنيايند».

مسند ابن حنبلـ به نقل از محمّد بن ابى يعقوب ـ: از ابن ابى نُعْم شنيدم كه مى گفت: نزد ابن عُمَر بودم كه مردى عراقى در باره مُحرمى كه مگسى را كشته، پرسيد. عبد اللّه بن عمر گفت: اى عراقيان! از من در باره مُحرمى مى پرسيد كه مگسى را كشته، در حالى كه پسر دختر پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را كشتيد و پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرموده بود: «آن دو (حسن و حسين)، دو دسته گل من از دنيايند»؟!

أنساب الأشرافـ به نقل از ابو يَقْظان ـ: عبد اللّه بن عمر، از مردى عراقى شنيد كه حكم مُحرمى را مى پرسد كه ملخى را كشته و ديگرى، حكم كشتن شپشك را مى پرسيد و ديگرى در باره مورچه اى فتوا مى خواست. عبد اللّه بن عمر گفت: از عراقى ها در عجبم كه پسر دختر پيامبرشان را مى كُشند و در باره حكم شرعىِ كشتن ملخ و شپشك و مورچه مى پرسند!