مردى از قبيله طَى

الأمالى، صدوق:ابو محمّد ـ كه پيرمردى از اهالى كوفه بود ـ، نقل كرد: وقتى حسين بن على عليه السلام كشته شد، از اردوگاه او، دو نوجوان به اسارت گرفته و نزد عبيد اللّه بن زياد آورده شدند. او زندانبان را صدا زد و آن دو را تحويل وى داد. [پيرمرد، سپس حكايت آن دو را به تفصيل گفت، از جمله اين كه زندانبان، آن دو را از زندان، خارج كرد و مرد فاسقى از هواداران عبيد اللّه بن زياد، اقدام به كشتن آن دو نمود و سرشان را نزد عبيد اللّه آورد تا آن جا كه گفت:]عبيد اللّه بن زياد گفت: داورترينِ داوران ميان شما داورى كرد. چه كسى حاضر است اين فاسق را مجازات كند؟ مردى شامى صدا زد كه: من حاضرم. عبيد اللّه گفت: اين را به همان جايى مى برى كه آن دو نوجوان را كشته است و گردنش را مى زنى و نمى گذارى كه خون او با خون آن