پشيمانى يزيد

تاريخ الطبرىـ به نقل از يونس بن حبيب جَرمى ـ: هنگامى كه عبيد اللّه بن زياد، حسين بن على عليه السلام و پسران پدرش را كُشت، سرهاى آنان را براى يزيد بن معاويه فرستاد. يزيد، در ابتدا از كشتن آنان شادمان شد و جايگاه و منزلت عبيد اللّه بن زياد در نزد او بالا رفت؛ ولى طولى نكشيد كه بر كشتن حسين عليه السلام پشيمان شد و مى گفت: چه مى شد اگر به خاطر پاسداشت احترام پيامبر خدا صلى الله عليه و آله و رعايت حقّ او و خويشاوندى حسين با او، آزار حسين را تحمّل مى كردم و او را با خود در خانه ام، جاى مى دادم و حرف او را در آنچه مى خواست، قبول مى كردم، حتّى اگر اين كار، ننگ و سستى اى براى من به شمار مى آمد؟! خداوند، ابن مرجانه را لعنت كند كه او، حسين را بيرون راند و ناگزيرش كرد. و او را كُشت و با كُشتن او، مرا

الكامل فى التاريخ:گفته شده است كه هنگامى كه سرِ حسين عليه السلام به يزيد رسيد، جايگاه ابن زياد در نزد او بالا رفت و يزيد بر [قدرت] او افزود و صله و عطا به او داد و از كار او شادمان شد؛ ولى اندكى نكشيد كه نفرت و نفرين و دشنام مردم به او رسيد و از كُشتن حسين، پشيمان شد و مى گفت: چه مى شد اگر به خاطرِ پاسداشت پيامبر خدا صلى الله عليه و آله و رعايت حقّ او و خويشاوندى حسين عليه السلام با او، آزار وى را تحمّل مى كردم و حسين را در خانه خودم فرود مى آوردم و سخن او را در آنچه مى خواست، قبول مى كردم، حتّى اگر اين كار، حكومتم را سست مى كرد؟! خداوند، ابن مرجانه را لعنت كند!. او را كُشت و مرا با كشتن او، منفور مسلمانان كرد و تخم دشمنى را در دلشان كاشت و نيك و بدشان، كشته شدنِ حسين را به فرمان من، بزرگ