حدیث دربارهديدار مِنهال با امام زين العابدين عليه السلام و احوالپرسى او از ايشان

تفسير القمّي عن عاصم بن حميد عن أبي عبد اللّه [الصادق] عليه السلام:لَقِيَ المِنهالُ بنُ عَمرٍو عَلِيَّ بنَ الحُسَينِ بنِ عَلِيٍّ عليه السلام، فَقالَ لَهُ: كَيفَ أصبَحتَ يَابنَ رَسولِ اللّهِ؟ قالَ: وَيحَكَ، أما آنَ لَكَ أن تَعلَمَ كَيفَ أصبَحتُ؟ أصبَحنا في قَومِنا مِثلَ بَني إسرائيلَ في آلِ فِرعَونَ، يُذَبِّحونَ أبناءَنا ويَستَحيونَ نِساءَنا، وأصبَحَ خَيرُ البَرِيَّةِ بَعدَ مُحَمَّدٍ يُلعَنُ عَلَى المَنابِرِ، وأصبَحَ عَدُوُّنا يُعطَى المالَ وَالشَّرَفَ، وأصبَحَ مَن يُحِبُّنا مَحقورا مَنقوصا حَقُّهُ، وكَذلِكَ لَم يَزَلِ المُؤمِنونَ. وأصبَحَتِ العَجَمُ تَعرِفُ لِلعَرَبِ حَقَّها بِأَنَّ مُحَمَّدا كانَ مِنها، وأصبَحَت قُرَيشٌ تَفتَخِرُ عَلَى العَرَبِ بِأَنَّ مُحَمَّدا كانَ مِنها، وأصبَحَتِ العَرَبُ تَعرِفُ لِقُريشٍ حَقَّها بِأَنَّ مُحَمَّدا كانَ مِنها، وأصبَحَتِ العَرَبُ تَفتَخِرُ عَلَى العَجَمِ بِأَنَّ مُحَمَّدا كانَ مِنها، وأصبَحنا أهلَ البَيتِ لا يُعرَفُ لَنا حَقٌّ! فَهكَذا أصبَحنا يا مِنهالُ. ۱
تفسير القمّىـ به نقل از عاصم بن حُمَيد، از امام صادق عليه السلام ـ: مِنهال بن عمرو، على بن الحسين بن على (امام زين العابدين) عليه السلام را ديد و به او گفت: اى فرزند پيامبر خدا! چگونه صبح كردى؟ على بن الحسين عليه السلام به او فرمود: «واى بر تو! آيا هنگام آن نرسيده كه بدانى چگونه صبح كرده ام؟! ما ميان قوم خود، مانند بنى اسرائيل در ميان فرعونيان، صبح كرديم. پسرانمان را مى كُشند و زنانمان را زنده مى گذارند و بهترينِ آفريدگان پس از محمّد، بر منبرها لعن مى شود و به دشمن ما، ثروتْ عطا مى شود و او را بزرگ مى دارند و هر كه دوستدار ما باشد، تحقير مى شود و از حقّش مى كاهند و البته مؤمنان، همواره اين گونه بوده اند. عجم، حقّ عرب را پاس مى دارد؛ چرا كه محمّد، از آن قوم است، و قريش بر عرب مى بالد كه محمّد، از آن قبيله است و عرب نيز حقّ قريش را پاس مى نهد؛ چرا كه محمّد، از آن قبيله است، و عرب بر عجم مى بالد كه محمّد صلى الله عليه و آله از آنهاست؛ ولى حقّ ما خاندان او، پاس نهاده نمى شود؟! اى مِنهال! اين گونه صبح كرده ايم».
۱.
تفسير القمّي: ج 2 ص 134

احادیث دیگر این موضوع

۲
الطبقات الكبرىـ به نقل از مِنهال بن عمرو ـ: بر على بن الحسين عليه السلام وارد شدم و گفتم: خدا تو را به سامان بدارد! چگونه صبح كردى؟ فرمود: «من، تو را بزرگى از اهالى شهر مى دانستم و مانند تويى نمى داند كه ما چگونه صبح كرده ايم؟! امّا حالا كه خوب نمى دانى، يا [هيچ]نمى دانى، به تو مى گويم. ما در ميان قوم خود، مانند بنى اسرائيل در ميان فرعونيان ـ كه پسرانشان را مى كُشتند و زنانشان را زنده مى گذاشتند ـ صبح كرديم و بر بزرگ و سَرور ما (على بن ابى طالب عليه السلام) براى تقرّب جستن به دشمنمان، بر منبرها، دشنام و ناسزا نثار مى شود. قريش، خود را برتر از عرب مى شمرد كه محمّد صلى الله عليه و آله از آنهاست و هيچ برترى اى جز همين، براى آنانْ بر شمرده نمى شود و عرب هم اين را از ايشان مى پذيرد، و عرب، خود را برتر از عجم مى شناسد كه محمّد صلى الله عليه و آله از آنهاست، و برترى اى جز همان، براى آنها شمرده نمى شود و عجم هم آن را از ايشان مى پذيرد. پس اگر عرب راست مى گويد كه بر عجم فضيلت دارد و قريش راست مى گويد كه بر عرب، برترى دارد ـ زيرا كه محمّد از آنهاست ـ، ما خاندانِ او هم بر قريش، برترى داريم؛ زيرا محمّد صلى الله عليه و آله از ماست. پس آنان به وسيله حقّ ما، خود را برتر مى بينند؛ ولى حقّ خودِ ما را پاس نمى دارند. اگر نمى دانى چگونه صبح كرديم، [بِدان كه] اين گونه صبح كرديم». چنين پنداشتم كه على بن الحسين عليه السلام مى خواست اين سخن را به هر كه در خانه بود، بشنوانَد.