حدیث دربارهعبّاس بن على

نسب قريش:العَبّاسُ بنُ عَلِيِّ عليه السلام، وَلَدُهُ [أيِ الإِمامِ عَلِيٍّ عليه السلام] يُسَمّونَهُ السَّقّاءَ، ويُكَنّونَهُ: أبا قِربَةَ؛ شَهِدَ مَعَ الحُسَينِ عليه السلام كَربَلاءَ، فَعَطِشَ الحُسَينُ عليه السلام، فَأَخَذَ قِربَةً وَاتَّبَعَهُ إخوَتُهُ لِأَبيهِ واُمِّهِ بَنو عَلِيٍّ وهُم: عُثمانُ، وجَعفَرٌ، وعَبدُ اللّهِ، فَقُتِلَ إخوَتُهُ قَبلَهُ، وجاءَ بِالقِربَةِ يَحمِلُها إلَى الحُسَينِ عليه السلام مَملوءَةً، فَشَرِبَ مِنهَا الحُسَينُ عليه السلام، ثُمَّ قُتِلَ العَبّاسُ بنُ عَلِيٍّ عليه السلام بَعدَ إخوَتِهِ مَعَ الحُسَينِ عليه السلام، فَوَرِثَ العَبّاسُ إخوَتَهُ، ولَم يَكُن لَهُم وَلَدٌ، ووَرِثَ العَبّاسَ عليه السلام ابنُهُ عُبَيدُ اللّهِ بنُ العَبّاسِ. وكانَ مُحَمَّدُ ابنُ الحَنَفِيَّةِ وعُمَرُ حَيَّينِ، فَسَلَّمَ مُحَمَّدٌ لِعُبَيدِ اللّهِ ميراثَ عُمومَتِهِ، وَامتَنَعَ عُمَرُ حَتّى صولِحَ واُرضِيَ مِن حَقِّهِ. ۱
نسبُ قريش:عبّاس، فرزند على عليه السلام، را سقّا مى نامند و كنيه اش را ابو قِربَه (صاحب مَشك) مى دانند. او در كربلا، همراه حسين عليه السلام بود. حسين عليه السلام، تشنه شد. عبّاس عليه السلام، مَشكى بر گرفت و برادران تنى اش، پسران على عليه السلام: عثمان، جعفر و عبد اللّه، در پى او رفتند. برادرانش، پيش از او كشته شدند و او، مَشك پُر از آب را براى حسين عليه السلام برد و حسين عليه السلام، از آن نوشيد. سپس عبّاس بن على عليه السلام، پس از برادرانش و با حسين عليه السلام، كُشته شد. عبّاس عليه السلام از برادرانش ـ كه فرزندى نداشتند ـ ارث بُرد و پسرش عبيد اللّه بن عبّاس نيز وارث او شد. محمّد بن حنفيّه و عمر [بن على]، هر دو، زنده بودند. محمّد، ميراث عموهاى عبيد اللّه را به او تسليم كرد؛ امّا عمر، خوددارى ورزيد تا آن كه با او صلح كرد و راضى اش كردند.
۱.نسب قريش: ص 43، مقتل الإمام أمير المؤمنين لابن أبي الدنيا: ص 120 الرقم 116.

احادیث دیگر این موضوع

۸
الأمالى، صدوقـ به نقل از ثابت بن ابى صفيّه ـ: سَرور عابدان، على بن الحسين عليه السلام، به عبيد اللّه، پسر عبّاس بن على بن ابى طالب عليه السلام نگريست و گريست. سپس فرمود: «بر پيامبر خدا صلى الله عليه و آله، هيچ روزى سخت تر از جنگ اُحُد نبود كه عمويش حمزة بن عبد المطّلب، شير خدا و شير پيامبرش، در آن كشته شد و پس از آن، نبرد موته كه پسرعمويش جعفر بن ابى طالب، در آن كشته شد». سپس فرمود: «و هيچ روزى مانند روز حسين عليه السلام (عاشورا) نيست. سى هزار مرد ـ كه همگى ادّعا مى كردند از اين امّت اند ـ، به سوى او حمله بُردند و همگى، با ريختن خون او، قصد تقرّب به خدا را داشتند در اين فرموده كه: «همگى، با ريختن خون او، قصد تقرّب به خدا را داشتند»، اشكال وجود دارد. اوّلاً، بسيارى از افراد دشمن، براى دنياطلبى به جنگ آمده بودند كه از جمله آنان، فرمانده سپاه، عمر بن سعد بود. بنا بر اين، بعيد مى نمايد كه همگى به قصد قربت آمده باشند. ثانيا، حديث مشابه ديگرى از امام زين العابدين عليه السلام در اين باره روايت شده است و بعيد نيست كه اين دو حديث، در اصلْ يكى بوده اند كه اين عبارت يا مضمون، در آن نيامده است. در آن حديث، از زبان امام حسن عليه السلام نقل شده كه خطاب به امام حسين عليه السلام فرمود: «سى هزار مرد به سوى تو هجوم مى آورند كه مدّعى اند از امّت جدّ ما محمّد صلّي الله عليه و آله هستند و خود را به اسلام، منسوب مى كنند و براى كشتن تو گِرد مى آيند» (ر. ك: ج 3 ص 309 «بخش ششم / فصل چهارم / پيشگويي امام حسن عليه السلام از شهادت او»). و او، خدا را به يادشان مى آورد؛ امّا آنان، پند نمى گرفتند تا آن كه او را با سركشى و ستم و تجاوز، كُشتند». آن گاه فرمود: «خداوند، عبّاس را رحمت كند! بى هيچ ترديدى، ايثار كرد و آزمايش [نيكويى] شد و خود را فداىِ برادرش كرد تا آن كه دستانش قطع شد و خداوند عز و جل به جاى آنها، دو بال برايش قرار داد كه با آنها، همراه فرشتگان در بهشت، پرواز مى كند، همان گونه كه براى جعفر بن ابى طالب، قرار داد. عبّاس عليه السلام، نزد خداوند ـ تبارك و تعالى ـ منزلتى دارد كه همه شهيدان در روز قيامت، به آن، رَشك مى برند».