حدیث دربارهحُرّ بن يزيد رياحى

الطبقات الكبرى (الطبقة الخامسة من الصحابة):أقبَلَ الحُرُّ بنُ يَزيدَ ـ أحَدُ بَني رِياحِ بنِ يَربوعٍ ـ عَلى عُمَرَ بنِ سَعدٍ، فَقالَ: أمُقاتِلٌ أنتَ هذا الرَّجُلَ؟ قالَ: نَعَم، قالَ: أما لَكُم في واحِدَةٍ مِن هذِهِ الخِصالِ الَّتي عَرَضَ رِضىً؟ قالَ: لَو كانَ الأَمرُ إلَيَّ فَعَلتُ. فَقالَ: سُبحانَ اللّهِ! ما أعظَمَ هذا أن يَعرِضَ ابنُ بِنتِ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله عَلَيكُم ما يَعرِضُ فَتَأبَونَهُ!! ثُمَّ مالَ إلَى الحُسَينِ عليه السلام فَقاتَلَ مَعَهُ حَتّى قُتِلَ. فَفي ذلِكَ يَقولُ الشّاعِرُ المُتَوَكِّلُ اللَّيثِيُّ: لَنِعمَ الحُرُّ حُرُّ بَني رِياحِوحُرٌّ عِندَ مُختَلَفِ الرِّماحِ ونِعمَ الحُرُّ ناداهُ حُسَينٌفَجادَ بِنَفسِهِ عِندَ الصَّباحِ وقالَ الحُسَينُ عليه السلام: أما وَاللّهِ يا عُمَرُ، لَيَكونَنَّ لِما تَرى يَوما يَسوؤُكَ. ۱
الطبقات الكبرى (الطبقة الخامسة من الصحابة):حُرّ بن يزيد، از قبيله رياح بن يَربوع، به سوى عمر بن سعد آمد و گفت: آيا مى خواهى با اين مرد بجنگى؟ گفت: آرى. گفت: آيا هيچ يك از پيشنهادهاى او، شما را راضى نمى كند؟ عمر گفت: اگر كار به دست من بود، مى پذيرفتم. حُر گفت: سبحان اللّه! چه قدر گِران است كه فرزند دختر پيامبر خدا صلى الله عليه و آله، پيشنهادى به شما بدهد و شما آن را نپذيريد! سپس به سوى حسين عليه السلام تمايل يافت و همراه او جنگيد تا كشته شد. متوكّل ليثى، در اين باره، سروده است: چه خوبْ آزاده اى است، حُرّ رياحىآزاده، به گاه رفت و آمدِ نيزه ها! چه خوبْ آزاده اى كه حسين، ندايش دادو او در نخستين ساعات روز، جانش را ندا كرد! حسين عليه السلام نيز فرمود: «به خدا سوگند ـ اى عمر ـ، به خاطر اين روزى كه مى بينى، روزى سخت بر تو خواهد آمد.
۱.الطبقات الكبرى (الطبقة الخامسة من الصحابة): ج 1 ص 469 وراجع: الأمالي للشجري: ج 1 ص 167.

احادیث دیگر این موضوع

۸
تاريخ الطبرىـ به نقل از عَدىّ بن حَرمَله ـ: چون عمر بن سعد، لشكر را آماده حمله كرد، حُرّ بن يزيد به او گفت: خدا، تو را اصلاح كند! آيا مى خواهى با اين مرد (حسين عليه السلام) بجنگى؟ عمر گفت: به خدا سوگند، آرى؛ چنان جنگى كه آسان ترين بخشِ آن، افتاده شدن سرها و قطع دست ها باشد! حُر گفت: آيا هيچ يك از پيشنهادهاى او، شما را راضى نمى كند؟ عمر بن سعد گفت: به خدا سوگند، اگر كار با من بود، [صلح] مى كردم؛ امّا فرمان روايت [ابن زياد]نپذيرفته است. راوى مى گويد: حُر، آمد تا در جايى ميان مردم ايستاد. مردى از قبيله اش به نام قُرّة بن قيس، همراهش بود. به او گفت: اى قُرّه! آيا امروز، اسبت را آب داده اى؟ گفت: نه. گفت: مى خواهى كه آن را آب دهى؟ قُره مى گويد: به خدا سوگند، گمان بُردم كه او مى خواهد كناره بگيرد و در جنگ، حضور نيابد و خوش ندارد كه من، او را به هنگام اين كار ببينم و خبر آن را به فرمانده برسانم. لذا به او گفتم: آبش نداده ام. مى روم تا به آن، آب بدهم. از جايى كه حُر بود، دور شدم. به خدا سوگند، اگر مرا از قصد خود، آگاه مى كرد، همراه او به سوى حسين عليه السلام مى رفتم. او كم كم به حسين عليه السلام نزديك شد. مردى از قبيله اش به نام مهاجر بن اوس، به او گفت: اى ابن يزيد! چه مى كنى؟ مى خواهى حمله كنى؟ حُر، خاموش ماند و لرزه، اندامش را گرفته بود. آن مرد به او گفت: اى ابن يزيد! به خدا سوگند، كار تو، مشكوك است! به خدا سوگند، هرگز در هيچ جنگى، آنچه اكنون از تو مى بينم، نديده بودم. اگر از من مى پرسيدند كه شجاع ترين مردِ كوفه كيست، از [كنار نام]تو نمى گذشتم. پس اين چه كارى است كه از تو مى بينم؟! حُر گفت: به خدا سوگند، خود را ميان بهشت و دوزخ مى بينم و ـ به خدا سوگند ـ، هيچ چيز را بر بهشت بر نمى گزينم، حتّى اگر تكّه تكّه و سوزانده شوم. سپس، بر اسبش هِى زد و به حسين عليه السلام پيوست. حُر به حسين عليه السلام گفت: خدا، مرا فدايت كند، اى فرزند پيامبر خدا! من، همان كسى هستم كه تو را از برگشتن، باز داشتم و چشم از تو برنگرفتم و همراهت آمدم تا تو را مجبور به نزول در اين جا كردم. به خدا سوگند ـ آن خدايى كه جز او خدايى نيست ـ، هرگز گمان نداشتم كه اين گروه، پيشنهادهاى تو را نپذيرند و كار را به اين جا برسانند. به خود مى گفتم: چه اشكالى دارد كه در برخى امور، از آنان، اطاعت كنم تا آنان، مرا بيرون رفته از اطاعتشان نبينند؟ آنها نيز اين پيشنهادهاى حسين را مى پذيرند [و كار به خوشى خاتمه مى يابد]. به خدا سوگند، اگر گمان هم مى كردم كه آنان، پيشنهادهاى تو را نمى پذيرند، اين كارها را با تو نمى كردم. اكنون، پيش تو آمده ام و پشيمان از آنچه كرده ام، به درگاه خدا توبه مى كنم و با جانم، تو را يارى مى دهم تا پيشِ رويت بميرم. آيا براى من، توبه اى هست؟ حسين عليه السلام فرمود: «آرى. خداوند، توبه ات را مى پذيرد و تو را مى آمرزد. نام تو چيست»؟ گفت: من حُر، پسر يزيد هستم. حسين عليه السلام فرمود: «تو حُر (آزاده) هستى، همان گونه كه مادرت، تو را ناميده است. تو، إن شاء اللّه، در دنيا و آخرت، آزاده اى. فرود بيا». حُر گفت: من سواره باشم، برايت سودمندترم تا پياده شوم. سوار بر اسبم، ساعتى با آنان مى جنگم. كارم به فرود آمدن (شهادت)، خواهد انجاميد. حسين عليه السلام فرمود: «رحمت خدا بر تو باد! هر چه به نظرت مى رسد، همان گونه عمل كن». حُر، جلوى يارانش آمد و گفت: اى مردمان! چرا يكى از اين پيشنهادهاى حسين عليه السلام را نمى پذيريد تا خداوند، شما را از جنگ و ستيز با او، آسوده كند؟ گفتند: اين فرمانده، عمر بن سعد است. با او سخن بگو. حُر، همان سخن را با او باز گفت. عمر گفت: من نيز بسيار دوست داشتم كه اگر راهى بيابم، چنين كنم. حُر گفت: اى مردم كوفه! مادرتان به عزايتان بنشيند و گريان شود! او را دعوت كرديد و چون آمد، تسليمش كرديد. ادّعاى جان دادن در راهش را نموديد و سپس، بر او تاخته ايد تا او را بكُشيد. او را باز داشته ايد و اختيار را از كفش رُبوده و از همه سو، محاصره اش كرده ايد و از روى آوردن به اين همه سرزمين هاى پهناور خدا براى در امان ماندن خود و خانواده اش، باز داشته ايد. اينك، اسيرِ دست شماست و اختيارِ سود و زيانى براى خود ندارد. او و همسران و كودكان و يارانش را از آب جارى فرات، محروم نموده ايد؛ آبى كه يهود و مجوس و مسيحى، از آن مى نوشند، و خوك و سگِ صحرا در آن مى غلتند. آن گاه، ايشان از تشنگى، در حال جان كَنْدن هستند. چه بد رفتارى با فرزندان محمّد صلى الله عليه و آله داشتيد! خداوند، شما را روز تشنگى (قيامت) سيراب نكند، اگر هم اكنون، توبه نكنيد و از آنچه اكنون مى كنيد، دست نكِشيد! پيادگان لشكر، به او حمله بُردند و به او تيراندازى كردند. حُر نيز آمد و پيشِ روى حسين عليه السلام ايستاد.
تاريخ الطبرىـ به نقل از ابو زُهَير نَضْر بن صالح عَبْسى ـ: هنگامى كه حُرّ بن يزيد رياحى به حسين عليه السلام پيوست، مردى به نام يزيد بن سفيان از قبيله بنى تميم و از تيره بنى شَقِره ـ كه از فرزندان حارث بن تميم بودند ـ، گفت: بدانيد كه ـ به خدا سوگند ـ، اگر حُرّ بن يزيد را به هنگام بيرون آمدن ببينم، با نيزه به او حمله مى برم. در بحبوحه رفت و آمد و درگيرى سپاهيان، حُرّ بن يزيد به پيشروى و حمله به دشمن، مشغول بود و اين شعر عَنتَره را مى خواند: هماره، به گودىِ زير گلويش، تير مى زنمو نيز به سينه اش، تا اين كه با خون، رنگين شود. اسب او هم از ناحيه گوش و ابرو، زخم خورده بود و خونش روان بود. در اين هنگام، حُصَين بن تميم ـ كه فرمانده نگاهبانان عبيد اللّه بن زياد بود و عبيد اللّه، او را به سوى حسين عليه السلام روانه كرده و همراه عمر بن سعد بود و از سوى او، فرمانده سواران تكاور زرهپوش شده بود ـ، به يزيد بن سفيان گفت: اين، حُرّ بن يزيد است كه آرزوى [ديدن] او را داشتى. او گفت: آرى. سپس به سوى او حركت كرد و به او گفت: اى حُرّ بن يزيد! آيا خواهان جنگ تن به تن هستى؟ حُر گفت: آرى. مى خواهم. حُر به مبارزه آمد. شنيدم كه حُصَين بن تميم مى گويد: به خدا سوگند، من به او (يزيد بن سفيان) مى نگريستم. گويى كه جانش را در دستش گرفته بود. حُر، مهلتش نداد و پس از بيرون آمدن، بلافاصله، او را كُشت.
تاريخ الطبرىـ به نقل از نُمَير بن وَعْله ـ: ايّوب بن مِشرَح خَيوانى مى گفت: به خدا سوگند، من اسب حُرّ بن يزيد را پِى كردم. تيرى به قلبش زدم و طولى نكشيد كه اسب، با لرزه و اضطراب، افتاد و حُر، مانند شيرى از روى آن برجَست و شمشير در دست، چنين رَجَز مى خواند: اگر اسبم را پى مى كنيد، من فرزندى آزاده امشجاع تر از شيرِ شرزه. او مى گفت: تا كنون، كسى مانند او نديده ام كه [سپاه را] چنان بشكافد. برخى بزرگان قبيله به او (ايّوب) گفتند: تو او (حُر) را كُشتى؟ گفت: نه. به خدا، من او را نكُشتم! ديگرى او را كُشت و دوست نداشتم كه او را بكُشم. ابو وَدّاك به او گفت: چرا؟ [ايّوب] گفت: او را از شايستگان، به شمار مى آوردند و ـ به خدا سوگند ـ، اگر چنين بود و كُشتن او گناه، اين كه خدا را با گناه زخم زدن و حضور در نبرد با او ديدار كنم، برايم دوست داشتنى تر است از اين كه او را با گناه كشتن يكى از آنان، ديدار كنم. ابو وَدّاك به او گفت: من جز اين نمى بينم كه تو، خدا را با گناه كُشتن همه آنان، ديدار مى كنى. چنين نمى بينى كه اگر تو، اين را با تير نمى زدى و آن را پى نمى كردى و ديگرى را با تير از پا نمى انداختى و در جنگ، حضور نمى يافتى و به آنان، حمله نمى كردى و يارانت را تحريك و آنها را افزون نمى نكردى و به گاه حمله آنان، از پيشِ رويشان مى گريختى و ايستادگى نمى كردى و آن ديگرى و بقيّه همراهانت نيز چنين نمى كردند، حُر و همراهانش، كشته مى شدند؟ شما، همگى در خون آنها شريك هستيد. [ايّوب] به او گفت: اى ابو وَدّاك! تو ما را از رحمت خدا، نااميد مى كنى. اگر تو روز قيامت، حسابرس ما شدى، خدا تو را نيامرزد، اگر ما را بيامرزى! ابو وَدّاك گفت: سخن، همان است كه به تو گفتم.
الأمالى، صدوقـ به نقل از عبد اللّه بن منصور، از امام صادق، از پدرش امام باقر، از امام زين العابدين عليهم السلام ـ: حُرّ بن يزيد، اسبش را هِى كرد و از لشكر عمر بن سعد ـ كه خدا، لعنتش كند ـ، عبور كرد و به لشكر حسين عليه السلام رسيد، در حالى كه دستش را بر سرش نهاده بود و مى گفت: خدايا! به سوى تو باز مى گردم. تو هم توبه ام را بپذير كه من، دل هاى دوستان تو و فرزندان پيامبرت را لرزانده ام. اى فرزند پيامبر خدا! آيا من مى توانم توبه كنم؟ امام عليه السلام فرمود: «آرى. خداوند، توبه ات را پذيرفت». حُر گفت: اى فرزند پيامبر خدا! آيا اجازه مى دهى برايت بجنگم؟ امام عليه السلام، اجازه فرمود. او به ميدان آمد، در حالى كه چنين رَجَز خواند: من، گردن هايتان را با شمشير مى زنمدر راه بهترين ساكن سرزمين خَيف (صحراى مكّه). آن گاه، هجده تن از آنان را كُشت و سپس، كشته شد. امام حسين عليه السلام نزد او ـ كه خون از بدنش جارى بود ـ آمد و فرمود: «به به! اى حُر! تو در دنيا و آخرت، حُرّى (آزاده اى)، همان گونه كه چنين ناميده شده اى». سپس امام حسين عليه السلام، چنين سرود: بهترين آزاده، حُرّ رياحى استو چه آزاده اى، كه جايگاه آمد و شدِ نيزه ها! و چه خوب آزاده اى كه چون حسين، نداد داددر نخستين ساعات صبح، جان خود را فدا كرد!
مقتل الحسين عليه السلام، خوارزمىـ به نقل از ابو مِخنَف ـ: حسين عليه السلام بانگ زد: «آيا ياورى نيست كه ما را به خاطر رضاى خداى متعال، يارى دهد. آيا مدافعى نيست كه از حرم پيامبر خدا صلى الله عليه و آله، دفاع كند؟!». هنگامى كه حُرّ بن يزيد، اين سخن را شنيد، دلش مضطرب و چشمانش اشكبار شد و گريان و نالان، با غلام تُركش، بيرون آمد. چگونگى رفتنش به سوى حسين عليه السلام، اين گونه بود كه چون اين سخن را از حسين عليه السلام شنيد، نزد عمر بن سعد آمد و به او گفت: آيا تو مى خواهى با اين مرد، بجنگى؟! عمر گفت: به خدا سوگند، آرى؛ چنان جنگى كه آسان ترين بخش آن، انداختن سرها و افتادن دست ها باشد. حُر گفت: آيا هيچ يك از پيشنهادهاى ايشان، شما را راضى نمى كند؟ عمر سعد گفت: به خدا سوگند، اگر كار به دست من بود، [صلح] مى كردم؛ امّا فرمانده ات [عبيد اللّه]از آن، خوددارى مى كند. سپس حُر جلو رفت و از مردم، كناره گرفت و به مردى از قبيله اش به نام قُرّة بن قيس ـ كه همراه او بود ـ، گفت: اى قُرّه! آيا امروز، اسبت را آب داده اى؟ گفت: نه. گفت: آيا نمى خواهى كه به او آب بنوشانى؟ قُرّه مى گويد: به خدا سوگند، گمان بردم كه او مى خواهد كنار بكِشد و در جنگ، حاضر نشود و خوش ندارد كه من، او را در حال چنين كارى ببينم، مبادا كه گزارش دهم. به او گفتم: به اسبم آب نداده ام. مى روم تا به او آب بدهم. از آن جا كه حُر بود، دور شدم. به خدا سوگند، اگر مرا از قصد خود آگاه مى كرد، همراه او به سوى حسين عليه السلام مى رفتم. حُر، كم كم خود را [به حسين عليه السلام] نزديك مى كرد. مردى از قبيله اش به او گفت: اى ابا يزيد! كارت مشكوك است. چه مى خواهى بكنى؟ حُر گفت: به خدا سوگند، خود را ميان بهشت و دوزخ مى بينم و ـ به خدا سوگند ـ، هيچ چيز را بر بهشتْ ترجيح نمى دهم، حتّى اگر تكّه تكّه و سوزانده شوم. آن گاه اسبش را هِى زد و با غلام تركش به حسين عليه السلام پيوست و گفت: خدا، مرا فدايت كند، اى فرزند پيامبر خدا! من، همانم كه تو را از برگشتن، باز داشتم و همراهت در راه آمدم و تو را وادار به فرود آمدن در اين جا كردم. به خدايى كه جز او خدايى نيست، گمان نمى كردم كه اينان، پيشنهادت را نپذيرند و كارت را به اين جا برسانند. اگر پى مى بردم كه آنان مى خواهند تو را بكُشند، اين كار را با تو نمى كردم. من اكنون با توبه از گذشته ام به درگاه خدا، نزد تو آمده ام و تو را با جانم يارى مى دهم تا پيشِ روى تو بميرم. آيا در اين براى من، توبه اى هست؟ حسين عليه السلام فرمود: «آرى. خدا، توبه ات را مى پذيرد و تو را مى آمرزد. نامت چيست؟». گفت: من، حُر هستم. فرمود: تو «حُر (آزاده) هستى، همان گونه اى كه مادرت تو را ناميده است. تو در دنيا و آخرت، آزاده هستى. فرود بيا». حُر گفت: من، سواره باشم، برايت بهتر است تا پياده باشم. لَختى سوار بر اسبم، با آنان مى جنگم و در پايان كارم، به فرود (شهادت)، خواهد انجاميد. سپس گفت: اى فرزند پيامبر خدا! من نخستين كسى هستم كه بر تو بيرون آمد. پس اجازه بده تا نخستين كشته پيشِ روى تو باشم تا شايد از مصافحه كنندگان با جدّت محمّد صلى الله عليه و آله در فرداى قيامت باشم. حسين عليه السلام به او فرمود: «اگر بخواهى، سخنى نيست، كه تو از كسانى هستى كه خداوند، توبه شان را مى پذيرد؛ چرا كه او توبه پذيرِ مهربان است». نخستين كسى كه پا به ميدان نهاد و به نبرد تن به تن با دشمن پرداخت، حُرّ بن يزيد رياحى بود كه به گاه بيرون آمدنش براى هماوردى، چنين خواند: من، بى گمان، آزاده ام و پناه ميهمانان[امّا گردنِ] شما را با شمشير مى زنم. به دفاع از بهترين ساكنان خَيف خَيف: مكانى است در كنار مِنا و مكّه.شما را مى زنم و در آن، هيچ ستمى نمى بينم. همچنين روايت شده كه چون حُر به حسين عليه السلام پيوست، مردى از بنى تميم به نام يزيد بن سفيان گفت: به خدا سوگند، اگر حُر را به هنگام بيرون آمدن ببينم، با نيزه در پى او مى روم. هنگامى كه حُر مى جنگيد و بر گوش و ابروى اسبش زده بودند و خون از آنها سرازير بود، حُصَين بن نُمَير گفت: اى يزيد! اين، همان حُرّ است كه آرزو داشتى او را ببينى. آيا مى خواهى با او رو به رو شوى؟ گفت: آرى. سپس، به سوى او بيرون آمد. طولى نكشيد كه حُر، او را كُشت و چهل سوار و پياده را نيز كُشت و همچنان مى جنگيد تا آن كه اسبش را پِى كردند و پياده مانْد؛ امّا همچنان مى جنگيد و مى گفت: اگر اسبم را پِى مى كنيد، من فرزندى آزاده امشجاع تر از شير شرزه. و به گاه حمله، ناتوان نيستمبلكه هنگام فرار ديگران، استوار مى ايستم. آن گاه، جنگيد تا كشته شد. ياران حسين عليه السلام او را بُردند و در حالى كه هنوز رَمقى داشت، پيشِ روى حسين عليه السلام نهادند. امام عليه السلام، غبار از چهره اش پاك كرد و فرمود: «تو آزاده اى، همان گونه كه مادرت تو را ناميده است. تو در دنيا و آخرت، آزاده اى». سپس يكى از ياران حسين عليه السلام (حاكم جُشَمى گفته است: بلكه زين العابدين عليه السلام)، در سوگ او سرود: چه آزاده نيكويى بود، حُرّ رياحىپايدار، به گاهِ بارش تيرها! چه آزاده نيكويى، كه به گاه نداى حسينبا يك بانگ، جان خود را ندا كرد! و روايت شده كه حُر به هنگام نبرد مى خوانْد: سوگند ياد كرده ام كه كشته نشوم تا بكُشمو امروز، جز از رو به رو، زخمى نخورم. آنان را سختْ با شمشير مى زنمنه از آنان دست مى كشم، و نه بازْ پس مى نشينم.
الملهوف:حسين عليه السلام بانگ زد: «آيا فريادرسى نيست كه ما را به خاطر خدا، يارى كند؟ آيا مدافعى نيست كه از حرم پيامبر خدا صلى الله عليه و آله دفاع كند؟ در اين هنگام، حُرّ بن يزيد رياحى به سوى عمر بن سعد آمد و به او گفت: آيا تو مى خواهى با اين مرد، بجنگى؟! گفت: آرى. به خدا سوگند، آرى؛ چنان جنگى كه پَراندن سرها و قطع دست ها، آسان ترين بخش آن باشد. حُر، گذشت و جايى كنار يارانش ايستاد و لرزه بر اندامش افتاده بود. مهاجر بن اوس به او گفت: به خدا سوگند، كارت مشكوك است. اگر از من مى پرسيدند كه شجاع ترينِ كوفيان، چه كسى است، از [كنار نامِ] تو نمى گذشتم. پس اين چه چيزى است كه از تو مى بينم؟ حُر گفت: به خدا سوگند، خود را ميان بهشت و دوزخ مى بينم و ـ به خدا سوگند ـ، حتّى اگر تكّه تكّه و سوزانده شوم، هيچ چيزى را بر بهشت، ترجيح نمى دهم. سپس بر اسبش هِى زد و در حالى كه دست بر سر نهاده بود، به سوى حسين عليه السلام رفت و مى گفت: خدايا! به سوى تو باز گشته ام. توبه ام را بپذير كه من، دل دوستانت و فرزندان دختر پيامبرت را لرزنده ام. آن گاه به حسين عليه السلام گفت: فدايت شوم! من همان كسى هستم كه تو را از برگشتن، باز داشتم و تو را وادار كردم كه در اين جا فرود بيايى. به خدا سوگند، گمان نمى كردم كه اينان، تو را تا به اين جايى كه مى بينم، بكشانند. من از اين كار، به سوى خدا توبه مى كنم. آيا براى من، راه توبه اى هست؟ حسين عليه السلام فرمود: «آرى. خداوند، توبه ات را مى پذيرد. فرود بيا». حُر گفت: من سواره باشم، براى تو بهتر است از آن كه پياده باشم و سرانجام كار، به فرود آمدن (شهادت) مى انجامد. سپس گفت: چون نخستين فردى بودم كه در برابر تو بيرون آمدم، به من اجازه بده كه نخستين كشته پيشِ روى تو باشم، سيّد ابن طاووس، در اين جا اضافه كرده است: مقصود حُر، نخستين كشته از هنگام پيوستن او به حسين عليه السلام بوده است؛ و گر نه، همان گونه كه روايت شده، گروهى پيش از او به شهادت رسيده بودند. تا شايد از كسانى باشم كه با جدّت محمّد صلى الله عليه و آله، در فرداى قيامت، مصافحه مى كنند. امام عليه السلام به او اجازه داد و او به بهترين صورتى كه امكان داشت، جنگيد تا آن كه گروهى از شجاعان و قهرمانان دشمن را كُشت و سپس، شهيد شد. پيكرش را نزد حسين عليه السلام بُردند. امام عليه السلام، غبار از چهره اش پاك مى كرد و مى فرمود: «تو حُر (آزاده) هستى، همان گونه كه مادرت، تو را ناميده است؛ آزاده در دنيا و آخرت».