حدیث دربارهشب را مهلت گرفتن ، براى نماز و دعا و استغفار

تاريخ الطبرىـ به نقل از ابو مِخنَف، در يادكردِ حوادث عصر تاسوعا ـ: حارث بن حَصيره از عبد اللّه بن شريك عامرى برايم نقل كرد كه: عمر بن سعد ندا داد: اى لشكر خدا! سوار شويد و بشارتتان باد! آن گاه، خود با مردم، سوار شد و پس از نماز عصر، به سوى آنان (سپاه حسين عليه السلام)، حركت كرد. حسين عليه السلام، جلوى خيمه نشسته بود و شمشيرش را بر گِرد پاهايش حلقه كرده بود و خوابش برده، سرش بر روى زانوانش افتاده بود كه خواهرش زينب عليهاالسلام، صدا [ى حركت لشكر ابن سعد] را شنيد و به برادرش نزديك شد و گفت: اى برادر من! آيا صداها را نمى شنوى كه نزديك شده اند؟ حسين عليه السلام، سرش را بلند كرد و فرمود: «پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را در خواب ديدم. به من فرمود: تو به سوى ما مى آيى». خواهرش به صورت خود زد و گفت: واى بر من! حسين عليه السلام فرمود: «خواهرم! بر تو چنين مباد. آرام باش. [خداى] رحمان، بر تو رحم كند!». عبّاس بن على عليه السلام گفت: اى برادر! آنان به سوى تو حركت كرده اند. حسين عليه السلام برخاست و سپس فرمود: «اى عبّاس! اى برادرم! جانم فدايت! سوار شو و با آنان، ملاقات كن و بپرس كه در چه حال اند و چه شده است و براى چه آمده اند؟». عبّاس عليه السلام با بيست سوار، به پيشواز آنان رفت. زُهَير بن قَين و حبيب بن مُظاهر نيز ميان آن بيست تن بودند. عبّاس عليه السلام به آنان گفت: چه شده و چه مى خواهيد؟ گفتند: فرمان امير آمده كه به شما پيشنهاد دهيم كه يا به حكمش گردن نهيد و يا با شما بجنگيم. عبّاس عليه السلام گفت: عجله نكنيد تا به سوى ابا عبد اللّه، باز گردم و آنچه را گفتيد، به او برسانم. آنان، ايستادند و سپس گفتند: او را ببين و از اين موضوع، آگاهش كن. سپس نزد ما بيا و آنچه را كه مى گويد، به ما بگو. عبّاس عليه السلام، با شتاب به سوى حسين عليه السلام باز گشت تا باخبرش سازد؛ امّا يارانش ايستادند و با سپاهيان دشمن، سخن گفتند. حبيب بن مُظاهر، به زُهَير بن قَين گفت: اگر مى خواهى، تو با مردم، سخن بگو و اگر مى خواهى، من سخن بگويم. زُهَير به او گفت: تو اين كار را آغاز كردى. پس تو با آنان، سخن بگو. حبيب بن مُظاهر، به آنان گفت: بدانيد كه ـ به خدا سوگند ـ، فرداى قيامت و نزد خدا، چه بد مردمى هستند كه بر او در مى آيند، در حالى كه فرزندان پيامبرش صلى الله عليه و آله خاندان و اهل بيت او، و نيز عابدان اين سرزمين و سحرخيزانِ كوشا و فراوانْ يادكنندگانِ خدا را كُشته اند! عَزرَة بن قيس به او گفت: تا مى توانى، از خودت بگو و تعريف كن! زُهَير به او گفت: اى عَزره! خدا از او تعريف كرده و ره نمونش شده است. از خدا پروا كن ـ اى عَزره ـ كه من، خيرخواه تو هستم! تو را به خدا سوگند مى دهم ـ اى عزره ـ كه مبادا در كشتن جان هاى پاك، از ياوران گم راهى باشى! او گفت: اى زُهَير! تو نزد ما، از پيروان اين خاندان، به شمار نمى رفتى. تو عثمانى بودى! زُهَير گفت: آيا تو از موضعگيرى و ايستادنم در اين جا، به اين راه نمى برى كه از آنها هستم؟! بدانيد كه ـ به خدا سوگند ـ، من هيچ گاه نامه اى به حسين عليه السلام ننوشته ام و پيكى روانه نساخته ام و به او وعده يارى نداده ام؛ امّا راه، ما را با هم گِرد آورد و هنگامى كه او را ديدم، پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را و جايگاه حسين را در نزد او، به ياد آوردم و آنچه را از دشمنش و گروه شما به او رسيده، دانستم. پس انديشيدم كه يارى اش كنم و در گروه او باشم و جانم را فدايش كنم تا حقّ خدا و پيامبرش را كه شما تباه كرده ايد، پاس بدارم. عبّاس بن على عليه السلام، به شتاب آمد تا به آنها رسيد و گفت: اى مردم! ابا عبد اللّه، از شما مى خواهد كه امشب، باز گرديد تا در اين باره بينديشد. هنگامى كه عبّاس بن على عليه السلام نزد حسين عليه السلام آمد و پيشنهاد عمر بن سعد را باز گفت، امام حسين عليه السلام به او فرمود: «به سوى آنان، باز گرد و اگر توانستى، [رويارويى با] آنها را تا صبح به تأخير بينداز و امشب، بازشان گردان. شايد كه امشب براى پروردگارمان، نماز بخوانيم و او را بخوانيم و از وى آمرزش بخواهيم، كه او خود مى داند كه من، نماز گزاردن براى او، تلاوت كتابش، دعا و آمرزش خواهىِ فراوان را دوست دارم». همچنين حارث بن حَصيره، از عبد اللّه بن شريك عامرى، از امام زين العابدين عليه السلام برايم نقل كرد كه فرمود: «پيكى از سوى عمر بن سعد، نزد ما آمد و به گونه اى ايستاد كه سخنش را بشنويم و سپس گفت: ما تا فردا به شما، مهلت مى دهيم. اگر تسليم شديد، شما را به سوى اميرمان عبيد اللّه بن زياد مى بريم، و اگر خوددارى كرديد، شما را رها نمى كنيم».