شب را مهلت گرفتن ، براى نماز و دعا و استغفار

تاريخ الطبرىـ به نقل از ابو مِخنَف، در يادكردِ حوادث عصر تاسوعا ـ: حارث بن حَصيره از عبد اللّه بن شريك عامرى برايم نقل كرد كه: عمر بن سعد ندا داد: اى لشكر خدا! سوار شويد و بشارتتان باد! آن گاه، خود با مردم، سوار شد و پس از نماز عصر، به سوى آنان (سپاه حسين عليه السلام)، حركت كرد. حسين عليه السلام، جلوى خيمه نشسته بود و شمشيرش را بر گِرد پاهايش حلقه كرده بود و خوابش برده، سرش بر روى زانوانش افتاده بود كه خواهرش زينب عليهاالسلام، صدا [ى حركت لشكر ابن سعد] را شنيد و به برادرش نزديك شد و گفت: اى برادر من! آيا صداها را نمى شنوى كه نزديك شده اند؟ حسين عليه السلام، سرش را بلند كرد و فرمود: «پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را در خواب ديدم. به من فرمود: تو به سوى ما مى آيى». خواهرش به صورت خود

الفتوح:ناگهان، جارچىِ لشكر عمر بن سعد، فرياد زد: اى سپاه خدا! سوار شويد. مردم، سوار شدند و به سوى لشكرگاه حسين عليه السلام، حركت كردند. در آن هنگام، حسين عليه السلام نشسته بود و سرش [از خواب، سنگين شده و] روى زانوانش افتاده بود. خواهرش زينب ـ كه خدا از او خشنود باشد ـ، سر و صدا [ى دشمن] را شنيد. به برادرش نزديك شد و او را تكان داد و گفت: اى برادر من! آيا نمى شنوى كه صداها از نزديكى به گوش مى رسد؟! حسين عليه السلام، سرش را بلند كرد و گفت: خواهرم! جدّم و نيز پدرم على، مادرم فاطمه و برادرم حسن عليهم السلام را در خواب ديدم. آنان گفتند: اى حسين! تو به زودى به سوى ما مى آيى. اى خواهر! به خدا سوگند و بدون ترديد، آن حادثه (شهادت)، نزديك شده است». زينب عليهاالسلام، به صورت خود زد و فرياد كشيد:

الملهوف:هنگامى كه حسين عليه السلام، حرص ورزى دشمن را در شتاب براى نبرد و اندك بودن بهره مندى شان از اندرز و سخن را ديد، به برادرش عبّاس عليه السلام فرمود: «اگر مى توانى، آنان را امروز از [نبرد با] ما منصرف كنى، بكن، تا امشب را براى پروردگارمان، نماز بگزاريم كه او مى داند من، نماز گزاردن براى او و تلاوت كتابش را دوست دارم». عبّاس عليه السلام، اين را از ايشان خواست و عمر بن سعد، درنگ كرد. عمرو بن حَجّاج زَبيدى، به او گفت: به خدا سوگند، اگر آنان ترك و ديلم نيز بودند و اين را خواسته بودند، موافقت مى كرديم، حال كه خاندان محمّد صلى الله عليه و آله هستند، چگونه نپذيريم؟! از اين رو، لشكر عمر بن سعد، موافقت كرد. حسين عليه السلام، نشسته، خوابش بُرد. سپس بيدار شد و گفت: «اى خواهر! اين ساعت، جدّم