پاسخ خانواده و ياران امام عليه السلام

تاريخ الطبرىـ به نقل از ضحّاك بن عبد اللّه مِشرَقى ـ: من و مالك بن نضْر اَرحَبى، بر حسين عليه السلام وارد شديم. بر او سلام داديم و نزدش نشستيم. پاسخ ما را داد و خوشامد گفت و از علّت آمدنمان، جويا شد. گفتيم: آمده ايم تا بر تو سلامى دهيم و از خداوند، برايت سلامت بخواهيم و ديدارى با تو تازه كنيم و خبر مردم را به تو بگوييم كه آنان، براى جنگ با تو، گِرد هم آمده اند. نظر تو چيست؟ حسين عليه السلام فرمود: «خداوند، مرا بس است و بهترين نگاهبان است». حرمتش را پاس داشتيم و بر او درود فرستاديم و برايش، دعا كرديم. فرمود: «چه چيز، شما را از يارى من، باز مى دارد؟». مالك بن نضر گفت: من، بدهى و نانخور دارم. من (ضحّاك) نيز گفتم: من هم بدهى و نانخور دارم؛ امّا اگر به من اجازه دهى، هنگامى كه هيچ

الأمالى، صدوقـ به نقل از عبد اللّه بن منصور، از امام صادق، از پدرش امام باقر، از امام زين العابدين عليهم السلام ـ: هنگامى كه نامه عبيد اللّه بن زياد، به عمر بن سعد رسيد، عمر به جارچى اش فرمان داد كه ندا در دهد: ما امروز و امشب را به حسين و يارانش، مهلت داديم. اين بر حسين عليه السلام و يارانش، گران آمد. حسين عليه السلام در ميان يارانش به سخن ايستاد و فرمود: «خدايا! من، نه خاندانى را مى شناسم كه از خاندانم، نيكوكارتر و پاك تر و پاكيزه تر باشند، و نه يارانى را كه بهتر از ياران من باشند. مى بينيد كه چه شده است؟ شما از بيعت من آزاديد و چيزى به گردنتان نيست و تعهّدى به من نداريد. اين، شب است كه تاريكى آن، شما را فرا گرفته است. آن را مَُركب خود گيريد و در شهرها پراكنده شويد، كه اين جماعت، مرا مى

مثير الأحزان:امام حسين عليه السلام، يارانش را گِرد آورد و پس از حمد و ثناى الهى فرمود: «امّا بعد، من، نه يارانى وفادارتر و بهتر از ياران خود مى شناسم، و نه خاندانى بهتر از خاندانم در نيكوكارى و برقرارى پيوندِ خويشى. خداوند، به همه شما از جانب من، جزاى خير دهد! بدانيد كه من، به شما اجازه دادم. برويد كه مجازيد و حقّى بر گردن شما ندارم. اين، [سياهى] شب است كه شما را پوشانده است. پس آن را مَركب خود كنيد». برادران و پسران امام عليه السلام و پسران عبد اللّه بن جعفر، به او گفتند: چرا چنين كنيم؟ براى اين كه پس از تو باقى بمانيم؟! خدا، آن روز را نياورَد. عبّاس عليه السلام، برادرش، آغازگر [اين گونه سخنان] بود و بقيّه هم پيروى كردند. امام عليه السلام به پسران مسلم بن عقيل فرمود: «كشته شدن مُسلم،

مَقاتل الطالبيّينـ به نقل از عُتْبة بن سمعان كَلْبى ـ: حسين عليه السلام ميان يارانش به سخن ايستاد و گفت: «خدايا! تو مى دانى كه من، نه يارانى بهتر از ياران خود مى شناسم، و نه خاندانى بهتر از خاندان خود. خداوند، به شما جزاى خير دهد كه يارى و همكارى كرديد! اين قوم، جز مرا نمى خواهند؛ و اگر مرا بكُشند، كسى جز مرا نمى جويند. چون شب، شما را فرا گرفت، در سياهى آن، پراكنده شويد و خود را نجات دهيد». عبّاس بن على عليه السلام، برادر حسين، و على [اكبر]، فرزندش و فرزندان عقيل، به پا خاستند و به ايشان گفتند: پناه بر خدا و سوگند به اين ماه حرام! چون باز گشتيم، به مردم چه بگوييم؟ بگوييم: سَرور و فرزند سَرور و تكيه گاهمان را رها كرديم و او را هدف تيرها، حلقه اى براى پرتاب نيزه ها و قربانى اى براى درندگان

الطبقات الكبرى (الطبقة الخامسة من الصحابة):حسين عليه السلام، يارانش را در شب عاشورا ـ كه شبِ جمعه بود ـ، گِرد آورد و پس از ستايش و ثناى الهى و يادكردِ پيامبر صلى الله عليه و آله و نبوّتش ـ كه خدايش به آن گرامى داشته و بِدان بر امّتش نعمت داده است ـ، فرمود: «من، جز اين گمان نمى برم كه اين جماعت، فردا با شما مى جنگند. من به همه شما اجازه رفتن دادم. پس اجازه داريد در اين تاريكى شب كه شما را فرا گرفته، برويد. هر يك از شما كه نيرويى دارد، كسى از خانواده مرا با خود همراه ببرد. در شهرهايتان، پراكنده شويد تا خداوند، فتحى و يا امرى از جانب خود بياورد تا [اين دشمنان،] از آنچه در دلْ نهان كرده اند، پشيمان شوند. اين جماعت، فقط مرا مى جويند و چون مرا ببينند، ديگر در پىِ شما نمى آيند». خاندان او گفتند: