آماده شدن براى نبرد

الأمالى، صدوقـ به نقل از عبد اللّه بن منصور، از امام صادق، از پدرش امام باقر از جدّش امام زين العابدين عليهم السلام ـ: آن گاه امام حسين عليه السلام فرمان داد تا در اطراف لشكرش، گودالى شبيه خندق كَنْدند و به دستور ايشان، پُر از هيزم شد. آن گاه، پسرش على اكبر عليه السلام را با سى سوار و بيست پياده، براى آوردن آبْ فرستاد، در حالى كه خطرهاى بسيارى آنها را تهديد مى كرد، و امام حسين عليه السلام، اين شعرها را مى خواند: «اى روزگار! اُف بر دوستى ات!چه بامدادها و شامگاه هايى داشته اى كه در آنها، همراه و يا جوينده اى كشته شدهكه روزگار، از آوردن مانندش، ناتوان است! و كار، با [خداى] بزرگ استو هر زنده اى، اين راه را مى پيمايد». آن گاه، امام حسين عليه السلام به يارانش فرمود: «برخيزيد و آب

تاريخ الطبرىـ به نقل از ابو مِخنَف ـ: حارث بن كَعْب و ابو ضحّاك، از امام زين العابدين عليه السلام برايم نقل كردند كه: حسين عليه السلام به سوى يارانش بيرون آمد و به آنان، فرمان داد كه چادرهايشان را به هم نزديك كنند و طناب هاى آنها را در هم بتابند و خودشان، ميان چادرها قرار گيرند و تنها سمتى را كه دشمن از آن سو مى آيد، باز بگذارند. همچنين، عبد اللّه بن عاصم، از ضحّاك بن عبد اللّه مشرقى برايم نقل كرده كه: ـ صبح عاشورا ـ خيمه ها را پشتِ سر خود قرار دادند و امام عليه السلام، فرمان داد تا هيزم و نِيى را كه در پشت خيمه ها بود، آتش زدند، مبادا كه دشمنان، از پشت، به آنها حمله كنند. سپس حسين عليه السلام، به جاى گودى كه در پشت خيمه ها قرار داشت و مانند جوى آبى بود، هيزم و نِى آورد و در دلِ شب، آن