بَشير بن عَمرو حَضرَمى

تهذيب الكمالـ به نقل از اَسوَد بن قيس ـ: به محمّد بن بَشير حَضرَمى گفته شد: پسرت در مرز رى، اسير شده است. گفت: او و خودم را به حساب خدا مى گذارم. نه دوست داشتم كه اسير شود، و نه اين كه پس از او بمانم. حسين عليه السلام، سخن او را شنيد و به او فرمود: «خدا، رحمتت كند! بيعتم را از تو برداشتم. [برو و] براى آزاد كردن فرزندت تلاش كن». او گفت: درندگان، مرا زنده زنده بخورند، اگر از تو جدا شوم! امام عليه السلام فرمود: «پس، اين جامه هاى گران بها را در اختيارِ فرزندت قرار ده تا با آنها، فِديه (جانْ فداى) برادرش را فراهم كند». سپس، پنج جامه به ارزش هزار دينار به او بخشيد.

مقاتل الطالبيّينـ به نقل از حُمَيد بن مسلم ـ: مردى آمد و به ميان لشكر حسين عليه السلام در آمد و به نزد يكى از ياران ايشان رفت و به او گفت: از فلان پسرت، خبر رسيده كه جنگجويان ديلم، او را اسير كرده اند. پس با من بيا تا در پرداخت فِديه اش بكوشيم. او گفت: تا چه كنم؟ او و خودم را به حساب خدا، وا مى گذارم. امام حسين عليه السلام به او فرمود: «برو كه بيعتم را از تو برداشتم و فِديه پسرت را هم به تو مى بخشم». او گفت: هرگز! از تو جدا شوم و سپس خبرت را از مسافران بپرسم؟ به خدا سوگند كه اين، هرگز اتّفاق نمى افتد و از تو جدا نمى گردم! سپس، به آنان يورش بُرد و جنگيد تا كشته شد. رحمت و رضايت خدا بر او باد!